Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Όνειρα κ πραγματικότητα

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης φαντάζουν όλα ονειρικά , διαβάζεις εκατομμύρια βιβλία, κάνεις άπειρες ώρες Google it στο internet, ταξινομείς τους υπερήχους , συζητάς μόνιμα για το μωρό σου και περιμένεις πως και πώς να ξεκινήσεις τα ψώνια. Φτιάχνεις το παιδικό δωμάτιο ,αγοράζεις ότι άχρηστα πράγματα μπορεί να φανταστεί ο νους ενός ανθρώπου, σε περίπτωση που τα χρειαστείς, και ετοιμάζεις το βαλιτσάκι σου για τα μαιευτήριο.
 
Η μαγική στιγμή ήρθε , το μωρό σου ανοίγει τα ματάκια του και έρχεται στη ζωή, είσαι τρισευτυχισμένη και ζεις σε ένα όνειρο.
 
Όλα αυτά μέχρι που επιστρέφεις στην πραγματικότητα, το μωρό σε χρειάζεται non stop και τις περισσότερες ώρες εκτός από το να κοιμάται κλαίει. Στην αρχή είναι οι κολικοί, αργότερα τα δοντάκια, στη συνέχεια δυσκοιλιότητα μετά ξανά τα δοντάκια ε και μετά κάτι άλλο. Εσύ κυκλοφορείς σαν τον σχιζοφρενή δολοφόνο με και καλά house wearing αμφίεση και τα μυαλά στα κάγκελα, χρειάζεσαι απεγνωσμένα ένα ποτό και λίγο χαλάρωση , όμως δεν προλαβαίνεις γιατί το μικρό σου θαύμα σε χρειάζεται εκεί κάτι άλλο θέλει από σένα.
 
Γυρνάς στη δουλειά και η αλήθεια είναι ότι ξεκουράζεσαι λίγες ώρες ,γυρνώντας αφιερώνεις όλο σου το χρόνο στο θαυματακι σου, έχεις τύψεις που δουλεύεις και του δίνεσαι εξ ολοκλήρου, φαγητό ,παιχνίδι, βόλτες, αγκαλιές , μπάνιο ,φαγητό πάλι και ύπνο.
 
Το κοιτάς που κοιμάται και σκέφτεσαι ότι έχεις μπροστά σου ένα αγγελούδι (ναι όταν κοιμάται είναι σας άγγελος, τις υπόλοιπες ώρες γίνεται το παιδί της Ροζμαρι) και σκέφτεσαι χαλάλι όλη η κούραση (βέβαια τα πόδια σου δεν σε βαστάνε). Κάνεις ένα ντους και πέφτεις ξερή για ύπνο. Έναν ύπνο βαθύ χωρίς όνειρα, αφού δεν τα χρειάζεσαι πια , ζεις το όνειρο σου κάθε μέρα.

Σκέψεις

Δεν σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή που συνειδητοποίησα την ύπαρξη σου , όμως σε αγάπησα βαθιά και αληθινά.
Η αλήθεια είναι ότι σοκαρίστηκα όταν ξαφνικά τρύπωσες στη ζωή μου από το πουθενά χωρίς να σε περιμένω. Ως άνθρωπος του προγράμματος το ξαφνικό με αποδιοργανώνει ,χάνω τις ισορροπίες μου και θέλω το χρόνο μου να επανέλθω για να αντιμετωπίσω την νέα κατάσταση.

Η Μυρτώ ήρθε μετά από πολύ αγώνα και πολύ κόπο, την αγάπησα πριν καν την βάλουν στην αγκαλιά μου γιατί πρώτα είχα αγαπήσει την ιδέα του να γίνω μάμα και η Μυρτώ ήταν αυτή που υλοποίησε αυτή την ιδέα. Εσύ όμως ήρθες για να μου αποκαλύψεις και να μου επιβεβαιώσεις για άλλη μια φορά το θαύμα της ζωής , τη μαγεία του απρόοπτου και τη αλήθεια της πίστης.

Δεν σε έχω νοιώσει μέσα μου όμως ξέρω ότι είσαι εκεί και τρέφεσαι από μένα ,μεγαλώνεις μέσα μου και ετοιμάζεσαι για την πρώτη μας συνάντηση. Το ξέρω ότι δεν σου δίνω την σημασία που θα ήθελα ,όχι γιατί σημαίνεις κάτι λιγότερο ,όμως αυτή τη στιγμή οι προτεραιότητες έχουν να κάνουν με την αδερφούλα σου που με έχει αρκετή ανάγκη αφού ακόμα είναι πάρα πολύ μικρούλα.

Σε ευχαριστώ που με επέλεξες για να έρθεις μέσα από μένα στη ζωή ,δεν ξέρω αν εγώ είμαι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσες να κάνεις όμως σου υπόσχομαι ότι θα σε αγαπώ και θα σε φροντίζω, θα είμαι δίπλα σου όταν με χρειάζεσαι και μακριά σου όταν δεν με χρειάζεσαι, θα φροντίσω να ζήσεις τη ζωή σου όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο ελεύθερος και ανεξάρτητος. Θα κάνω λάθη να το ξέρεις όμως θα φροντίζω να μαθαίνω από αυτά και να μην τα επαναλάβω. Το σίγουρο είναι ότι θα φροντίσω να περνάμε πολύ καλά.
Σ’ αγαπώ…..