Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Απώλεια

Το να ξεκινήσω να γράφω αυτό το post είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που έχω αντιμετωπίσει πότε,αφού γράφοντας το αποδέχομαι το γεγονός και ζω μια νέα πραγματικότητα .

Έχουν περάσει μόλις δέκα ημέρες απο την ημέρα στο Ιασώ και είμαι μόνιμα στο κρεββάτι,σηκώνομαι μόνο για τουαλέτα και για ντουζάκι το βράδυ. Λόγω της όλης κατάστασης δεν έχω πει σε κανέναν για την εγκυμοσύνη αφού τίποτα δεν είναι σίγουρο. Είναι Κυριακή βράδυ 18 Απριλίου και βλέπω τηλεόραση όταν χτύπησε το τηλέφωνο μου και ίσα που ακούω τη φωνή της πρώτης μου ξαδέρφης να μου λέει:
- Tατι χάσαμε τον Θάνο..
- Ορίστε??
- Χάσαμε τον Θανούλη, με λυγμούς...
- Που πήγε??? (ρωτάω γιατί έχω αρχίσει να τα χάνω και να γυρίζει το κεφάλι μου)
- Ο Θάνος σκοτώθηκε
- ............

Η χειρότερη μέρα της ζωής μου είχε ξεκινήσει.

Ο Θάνος είναι πρώτος μου ξάδερφος, η αδερφός μου καλύτερα,έχουμε 9 μήνες διαφορά και μεγαλώσαμε μαζί στην ίδια πολυκατοικία,πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο και καθόμασταν και στο ίδιο θρανείο.Είναι το alter ego μου.

Το τηλέφωνο μου έπεσε απο τα χέρια και άρχισα απλά να ουρλιάζω, ο άντρας μου δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγα ενω η μητέρα μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει.Οταν τον συνειδητοποίησαν πρώτα μου έδωσαν ένα ηρεμηστικό ,με εντολή γιατρού και μετά κατέρευσαν.

Χάθηκε?? Τι σημαίνει χάθηκε,που πήγε? δεν θα τον ξαναδώ ,έχω τόσα να του πώ..Θανούλη μεγαλώσαμε θα γίνω μαμά, θα γίνεις θείος.Που πας παλικαρί μου? Ερχονται εικόνες στο μυαλό μου απο τα παιδικά μας χρόνια όταν πηγαίναμε χέρι χέρι στο σχολείο ,απο τις κοινές μας διακοπές,απο την τελευταία συναυλία των depeche,εικόνες ,εικόνες μνήμες,μόνο αυτές έμειναν πια.

Θέλω να σηκωθώ απο το κρεββάτι να πάω να το χαιρετήσω,να τον δω για τελευταία φορά να τον φιλήσω ,να τον αγγίξω. Δεν με αφήνουν μου λένε ότι αν το κάνω θα θρήνήσουμε και δευτερο άτομο,το μωρό μου,κάνε τον για το Θάνουλη...

Δεν σε χαιρέτησα απο κοντά,ξαπλωμένη σε ένα κρεββάτι σε αποχαιρετώ με το μυαλό,η σκέψη μου είναι κοντά σου.Το σώμα σου έφυγε, η ψυχή σου όμως είναι κάπου εδώ και θα είναι πάντα.

Μια ζωή έφυγε μια ζωή ήρθε. Έφυγες εσύ Θάνο μου και σαν δώρο ήρθε η μπέμπα μας.Είμαι σίγουρη πια ότι αυτό το δώρο είναι δικό σου.

Καλό ταξίδι Θάνο μου....Σ'αγαπώ.

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Τι είναι το θαύμα?

Διανύω την πιο όμορφη περίοδο για κάθε γυναίκα αλλά εγώ είμαι πάρα πολύ μαζεμένη και τρομαγμένη συγχρόνως. Μετά την τραυματική εμπειρία που έζησα την Κυριακή του Πάσχα επιβεβαιώνω στον ευατό μου ότι αυτή η εγκυμοσύνη είναι ένα θαύμα τελικά.

Από το πως ξεκίνησε μέχρι και το πως κρατήθηκε ,ναι είναι θαύμα τελικά.

Γιατί τι είναι τελικά το θαύμα? Είναι κάτι μαγικό που έγινε μόνο την εποχή του Ιησού?

Για μένα είναι κάτι μαγικό κάτι ξεχωριστό που όλοι ζούμε μια φορά στη ζωή μας, και τότε, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά το μυαλό και τη ψυχή μας καθαρή για να δούμε, να το νοιώσουμε και να το βιώσουμε σε όλο το μεγαλείο.

Είμαι σίγουρη πια, για κάποιο λόγο γίνονται όλα.Δυστυχώς όμως την στιγμή που συμβαίνουν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αλλά τελικά, σε βάθος χρόνου και μέσα από διαφορετικές καταστάσεις έρχεται η απάντηση του γιατί συνέβησαν.