Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Η πιο γλυκιά μελωδία.

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου κάθε μέρα έλεγα στον ευατό μου ήρθε η ώρα να μπεις να γράψεις γι αυτούς τους υπέροχους μήνες αλλά συνέχεια το ανέβαλα.Απο αύριο σε αύριο το πήγαινα και η μια δικαιολογία διαδεχόταν την άλλη.

Σήμερα πια συνειδητοποίησα το γιατί, φοβόμουν ,φοβόμουν τόσο πόλυ που έτρεμα στην ιδέα ότι θα μπώ να γράψω για την πορεία της εγκυμοσύνης η οποία μπορεί να μην έχει θετική κατάληξη.Δεν ήμουν όμως παράλογη αφού τα προβλήματα ξεκίνησαν απο πολύ νωρίς.

Η χοριακή μου αρχικά ήταν πάρα πολύ χαμηλή, αλλά ίσως αυτό οφειλόταν στα φάρμακα καταστολής που είχα πάρει για να μπώ στο πρόγραμμα της εξωσωματικής.Οι τιμές της όμως διπλασιαζόταν και τριπλασιαζόταν στις επαναληπτικές εξετάσεις όποτε αυτό έδειχνε ότι η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά. Ο γιατρός μου γνωρίζοντας πολύ καλά το ιστορικό μου καθώς και την αγώνία-φοβία μου με φώναξε αρκετά νωρίς για τον πρώτο υπέρηχο. Μου έδειξε τον σάκο,είδαμε εμβρυικά στοιχεία και με ενημέρωσε ότι όλα πάνε κατ ευχήν, στον επόμενο υπέρηχο θα ακούσουμε και καρδιά.

Συγκρατημένα αισιόδοξη,έχοντας πάντα στο μυαλό μου την προηγούμενη παλλίνδομη,άρχισα να ελπίζω , να προσεύχομαι και να μετράω τις ημέρες για την επόμενη επίσκεψη στο γιατρό.

Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν,την επομένη της επίσκεψης ξεκινάνε τα καφέ,πάγωσα...Ξαναεπαναλαμβάνω την χοριακή ,η οποία ανέβαινε και ο γιατρός μου συνέστησε ακινησία και αρκετα χάπια. Τα καφέ έρχονταν και έφευγαν και εγώ απλά προσευχόμουν και μίλαγα σε μια μικρή κουκκίδα απο την οποία ζητούσα να παλέψει , να είναι δυνατή και να φωλιάσει μέσα μου για τους επόμενους εννέα μήνες και της υποσχόμουν μια υπέροχη και ευτυχισμένη ζωή με δύο ανθρώπους που ήδη την λατρεύουν και αγωνιούν γι αυτήν

Τελικά πόσο δύσκολη είναι η ζωή ,μια διαρκής μάχη για επιβίωση, από την ώρα της σύλληψης μέχρι το τέλος του ταξιδιού της.

Η ημέρα του υπέρηχου έφτασε με αρκετή ταχυκαρδία και πίστη. Εγώ και ο καλός μου πήγαμε να ακούσουμε το πρώτο δείγμα ζωής του μωρού μας .Όσο ο γιατρός με εξέταζε και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει και τα λεπτά φαίνονταν ώρες και οι ώρες αιώνες την άκουσα, την ωραιότερη μελωδία της ζωής μου την άκουσα εκείνη τη στιγμή όταν η καρδιά του μωρού μου ηχούσε δυνατά και με σταθερό ρυθμό. Με δάκρυα στα μάτια κοίταξα τον άντρα μου,δεν μιλήσαμε αλλά εκείνη τη στιγμή τα είπαμε όλα.

3 σχόλια:

  1. Είναι υπέροχο που μοιράζεσαι αυτές τις στιγμές, σίγουρα βοηθάς πολλές εκκολαπτόμενες μανούλες να κατανοήσουν και να αποδεχτούν αυτα τα θυελλώδη συανισθήματα! Τώρα είναι λοιπόν η ώρα να γράψεις, που έχεις το βίωμα χωρίς τη φόρτιση της αβεβαιότητας!

    http://newagemama.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο δίκιο έχεις newagemama, τώρα είναι ο καιρός και είμαι έτοιμη και εγώ ,ψυχικά, να το κάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Περασε απο το μπλογκ μου...ενα δωρακι σε περιμενει...φιλακια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή