Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

1ο τρίμηνο εγκυμοσύνης και αποκόλληση

Με τον ήχο της καρδιάς, της μικρής μου φακής, στα αυτιά έφυγα από το γραφείο του γιατρού μου γεμάτη αισιοδοξία για πρώτη φορά,επιτέλους...
Μου συνέστησε βέβαια ξεκούραση αλλά όχι υπερβολές,λες και είμαι από πορσελάνη, όπως χαρακτηριστικά μου είπε είσαι έγκυος και όχι άρρωστη.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι εγώ φοβόμουν πάρα πολύ,νόμιζα ότι η κάθε μου κίνηση μπορούσε να προκαλέσει κακό στο μωρό μου γι αυτό το λόγο λοιπόν και σε συνδυασμό με τα πολλά φάρμακα τις περισσότερες ώρες ήμουν στο σπίτι.

Όλη την ημέρα χάιδευα την κοιλιά μου και μίλαγα με τη φακή μου,τις έλεγα τα πάντα την ιστορία μέχρι να έρθει στην κοιλίτσα μου,παραμύθια,ιστορίες της οικογένειας μας μέχρι και τη έβλεπα στη τηλεόραση της περιέγραφα.

Ο καιρός περνούσε ευχάριστα και ήρθε η ημέρα του Πάσχα,8 Απριλίου.Για πρώτη φορά θα μέναμε στην Αθήνα αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν με ένοιαζε καθόλου. Θα ψήνανε στον κήπο μας και θα είχαμε αρκετούς φίλους και συγγενείς κοντά μας.
Για πρώτη φορά εγώ δεν ασχολήθηκα με τίποτα ,τα ανέλαβαν όλα οι υπόλοιποι.

Η μέρα ήταν υπέροχη, καλοκαιρινή και εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση ζεν. Αφού έφαγα χαιρέτησα για λίγο την παρέα έτσι ώστε να ανεβώ να πάρω τα φάρμακα μου και να ξεκουραστώ λίγο.

Ένοιωθα πολύ καλά ,δεν πονούσα ,δεν είχα αίμα για μια ολόκληρη εβδομάδα και επιτέλους σκεφτόμουν ότι όλα θα πάνε καλά. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που πήγα τουαλέτα.Ξαφνικά ακούω ένα γκλουπ και νοιώθω σαν κάτι να βγήκε απο τον κολπο μου, κοιτάω και βλέπω ένα τεράστιο κομμάτι ΄με αίμα μέσα στη λεκάνη.

Ακόμα και τώρα που το περιγράφω έγω μουδιάσει και το στομάχι μου έγινε και πάλι κόμπος.

Το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να ουρλιάζω μήπως με ακούσει κάποιος αφού το αίμα ήταν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να ανοίξω τα πόδια μου να περπατήσω.
Ευτυχώς με άκουσε η μαμά μου η οποία αμέσως κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει και έτρεξε στο σπίτι μου.

Εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ,ουρλιάζα ,έκλαιγα και κρατούσα σφιχτα τα πόδια ενωμένα, σε΄κάθε μου κίνηση ένιωθα κάτι να φεύγει...
Σε χρόνους dt βρέθηκα στο ΙΑΣΩ σε ένα κρεββάτι να περιμένω τον υπερηχογραφιστή ,οι κοπέλες ,να είναι καλά,προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν ,δυστυχώς όχι με κάποιο αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή ζήτησα να ουρήσω και μου τοποθέτησαν τη γνωστη πάπια.Εκεί νομίζω ένιωσα ότι ήρθε το τέλος, αντί για ούρα νιώθω ένα τεράστιο κομμάτι να βγαίνει από μέσα μου....έχασα τις αισθήσεις μου.

Ανοίγοντας τα μάτια μου βρισκόμουν στη διαδρομή για τον υπέρηχο,απογοητευμένη περιμένω απλά την επιβεβαίωση του τέλους μου. Εχω δίπλα τον αντρούλη μου να μου κρατάσει το χέρι όταν ακούω το γνωστό ήχο,ναι ακούω την καρδιά μου μωρού μου και το γιατρό να επιβεβαιώνει ότι το μωρό είναι μια χαρά.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθηματα εκείνη τη στιγμή το μόνο που έκανα είναι να αγκαλιάσω τον άντρα μου και να κλαίμε και οι δύο σαν μωρά.Η μικρή μας φακή είναι αγωνίστρια έχει γατζωθεί καλά τελικά και επιμένει να μείνει κοντά μας.

Αυτή τη στιγμή είναι δίπλα μου και κοιμάται σαν άγγελος,ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω....

6 σχόλια:

  1. μου κόπηκε η αναπνοή την ώρα που το διάβαζα, ειδικά το κομμάτι που είσαι στο Ιασώ...
    ευτυχώς, όλα καλά.
    μας έχει πολύ συγκινήσει αυτή η συγκεκριμένη φακή!:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάτι τέτοιο συνέβη και σε μένα πριν λίγες μέρες. Εμείς δεν είχαμε ακούσει ακόμα καρδιά -θα πηγαίναμε μετά από 2 μέρες. Ξαφνικά είχα ακατάσχετη αιμορραγία όπως ακριβώς την περιγράφεις και προφανώς νομίζαμε ότι απέβαλα. Πήγαμε εκτάκτως στη γιατρό μας να το πιστοποιήσει. Ευτυχώς ο σάκος με τη δική μας φακή ήταν στη θέση του και υπήρχε καρδιακή λειτουργία. Τώρα είμαι εντελώς ξάπλα μετά από εντολή της γιατρού και θα ξαναπάω σε λίγες μέρες να δούμε πως πάει. Έχω φυσικά πολλή αγωνία για τη συνέχεια... Εσύ πως το ξεπέρασες? Έμεινες ξαπλωμένη και για πόσο καιρό? Η υπόλοιπη εγκυμοσύνη σου πως ήταν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ayto poy perigrafeis stin istoria sou me akatasketi aimoragia kai gloup kai pali gloup stin toyaleta to epatha kai egw simera!! ...twra paw sto nosokomeio na doume ean htan apovoli...kai o theos na mas voithisei!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κάπως έτσι είναι και η δική μου ιστορία, μόνο που σε μένα είναι η δεύτερη αποκόλληση.. Έχει 2 μέρες που βγήκα από το νοσοκομείο, έχω τρομερή αγωνία να δω πως θα εξελιχτεί η κατάσταση... Ο γιατρός λέει πως εάν το μικρο μου φασολάκι θέλει να μείνει μαζί μας, τότε θα μένει... Θέλω να πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εύχομαι τα καλύτερα !!! Πως εισαι σημερα ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή