Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

1ο τρίμηνο εγκυμοσύνης και αποκόλληση

Με τον ήχο της καρδιάς, της μικρής μου φακής, στα αυτιά έφυγα από το γραφείο του γιατρού μου γεμάτη αισιοδοξία για πρώτη φορά,επιτέλους...
Μου συνέστησε βέβαια ξεκούραση αλλά όχι υπερβολές,λες και είμαι από πορσελάνη, όπως χαρακτηριστικά μου είπε είσαι έγκυος και όχι άρρωστη.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι εγώ φοβόμουν πάρα πολύ,νόμιζα ότι η κάθε μου κίνηση μπορούσε να προκαλέσει κακό στο μωρό μου γι αυτό το λόγο λοιπόν και σε συνδυασμό με τα πολλά φάρμακα τις περισσότερες ώρες ήμουν στο σπίτι.

Όλη την ημέρα χάιδευα την κοιλιά μου και μίλαγα με τη φακή μου,τις έλεγα τα πάντα την ιστορία μέχρι να έρθει στην κοιλίτσα μου,παραμύθια,ιστορίες της οικογένειας μας μέχρι και τη έβλεπα στη τηλεόραση της περιέγραφα.

Ο καιρός περνούσε ευχάριστα και ήρθε η ημέρα του Πάσχα,8 Απριλίου.Για πρώτη φορά θα μέναμε στην Αθήνα αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν με ένοιαζε καθόλου. Θα ψήνανε στον κήπο μας και θα είχαμε αρκετούς φίλους και συγγενείς κοντά μας.
Για πρώτη φορά εγώ δεν ασχολήθηκα με τίποτα ,τα ανέλαβαν όλα οι υπόλοιποι.

Η μέρα ήταν υπέροχη, καλοκαιρινή και εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση ζεν. Αφού έφαγα χαιρέτησα για λίγο την παρέα έτσι ώστε να ανεβώ να πάρω τα φάρμακα μου και να ξεκουραστώ λίγο.

Ένοιωθα πολύ καλά ,δεν πονούσα ,δεν είχα αίμα για μια ολόκληρη εβδομάδα και επιτέλους σκεφτόμουν ότι όλα θα πάνε καλά. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που πήγα τουαλέτα.Ξαφνικά ακούω ένα γκλουπ και νοιώθω σαν κάτι να βγήκε απο τον κολπο μου, κοιτάω και βλέπω ένα τεράστιο κομμάτι ΄με αίμα μέσα στη λεκάνη.

Ακόμα και τώρα που το περιγράφω έγω μουδιάσει και το στομάχι μου έγινε και πάλι κόμπος.

Το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να ουρλιάζω μήπως με ακούσει κάποιος αφού το αίμα ήταν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να ανοίξω τα πόδια μου να περπατήσω.
Ευτυχώς με άκουσε η μαμά μου η οποία αμέσως κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει και έτρεξε στο σπίτι μου.

Εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ,ουρλιάζα ,έκλαιγα και κρατούσα σφιχτα τα πόδια ενωμένα, σε΄κάθε μου κίνηση ένιωθα κάτι να φεύγει...
Σε χρόνους dt βρέθηκα στο ΙΑΣΩ σε ένα κρεββάτι να περιμένω τον υπερηχογραφιστή ,οι κοπέλες ,να είναι καλά,προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν ,δυστυχώς όχι με κάποιο αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή ζήτησα να ουρήσω και μου τοποθέτησαν τη γνωστη πάπια.Εκεί νομίζω ένιωσα ότι ήρθε το τέλος, αντί για ούρα νιώθω ένα τεράστιο κομμάτι να βγαίνει από μέσα μου....έχασα τις αισθήσεις μου.

Ανοίγοντας τα μάτια μου βρισκόμουν στη διαδρομή για τον υπέρηχο,απογοητευμένη περιμένω απλά την επιβεβαίωση του τέλους μου. Εχω δίπλα τον αντρούλη μου να μου κρατάσει το χέρι όταν ακούω το γνωστό ήχο,ναι ακούω την καρδιά μου μωρού μου και το γιατρό να επιβεβαιώνει ότι το μωρό είναι μια χαρά.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθηματα εκείνη τη στιγμή το μόνο που έκανα είναι να αγκαλιάσω τον άντρα μου και να κλαίμε και οι δύο σαν μωρά.Η μικρή μας φακή είναι αγωνίστρια έχει γατζωθεί καλά τελικά και επιμένει να μείνει κοντά μας.

Αυτή τη στιγμή είναι δίπλα μου και κοιμάται σαν άγγελος,ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω....

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Η πιο γλυκιά μελωδία.

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου κάθε μέρα έλεγα στον ευατό μου ήρθε η ώρα να μπεις να γράψεις γι αυτούς τους υπέροχους μήνες αλλά συνέχεια το ανέβαλα.Απο αύριο σε αύριο το πήγαινα και η μια δικαιολογία διαδεχόταν την άλλη.

Σήμερα πια συνειδητοποίησα το γιατί, φοβόμουν ,φοβόμουν τόσο πόλυ που έτρεμα στην ιδέα ότι θα μπώ να γράψω για την πορεία της εγκυμοσύνης η οποία μπορεί να μην έχει θετική κατάληξη.Δεν ήμουν όμως παράλογη αφού τα προβλήματα ξεκίνησαν απο πολύ νωρίς.

Η χοριακή μου αρχικά ήταν πάρα πολύ χαμηλή, αλλά ίσως αυτό οφειλόταν στα φάρμακα καταστολής που είχα πάρει για να μπώ στο πρόγραμμα της εξωσωματικής.Οι τιμές της όμως διπλασιαζόταν και τριπλασιαζόταν στις επαναληπτικές εξετάσεις όποτε αυτό έδειχνε ότι η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά. Ο γιατρός μου γνωρίζοντας πολύ καλά το ιστορικό μου καθώς και την αγώνία-φοβία μου με φώναξε αρκετά νωρίς για τον πρώτο υπέρηχο. Μου έδειξε τον σάκο,είδαμε εμβρυικά στοιχεία και με ενημέρωσε ότι όλα πάνε κατ ευχήν, στον επόμενο υπέρηχο θα ακούσουμε και καρδιά.

Συγκρατημένα αισιόδοξη,έχοντας πάντα στο μυαλό μου την προηγούμενη παλλίνδομη,άρχισα να ελπίζω , να προσεύχομαι και να μετράω τις ημέρες για την επόμενη επίσκεψη στο γιατρό.

Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν,την επομένη της επίσκεψης ξεκινάνε τα καφέ,πάγωσα...Ξαναεπαναλαμβάνω την χοριακή ,η οποία ανέβαινε και ο γιατρός μου συνέστησε ακινησία και αρκετα χάπια. Τα καφέ έρχονταν και έφευγαν και εγώ απλά προσευχόμουν και μίλαγα σε μια μικρή κουκκίδα απο την οποία ζητούσα να παλέψει , να είναι δυνατή και να φωλιάσει μέσα μου για τους επόμενους εννέα μήνες και της υποσχόμουν μια υπέροχη και ευτυχισμένη ζωή με δύο ανθρώπους που ήδη την λατρεύουν και αγωνιούν γι αυτήν

Τελικά πόσο δύσκολη είναι η ζωή ,μια διαρκής μάχη για επιβίωση, από την ώρα της σύλληψης μέχρι το τέλος του ταξιδιού της.

Η ημέρα του υπέρηχου έφτασε με αρκετή ταχυκαρδία και πίστη. Εγώ και ο καλός μου πήγαμε να ακούσουμε το πρώτο δείγμα ζωής του μωρού μας .Όσο ο γιατρός με εξέταζε και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει και τα λεπτά φαίνονταν ώρες και οι ώρες αιώνες την άκουσα, την ωραιότερη μελωδία της ζωής μου την άκουσα εκείνη τη στιγμή όταν η καρδιά του μωρού μου ηχούσε δυνατά και με σταθερό ρυθμό. Με δάκρυα στα μάτια κοίταξα τον άντρα μου,δεν μιλήσαμε αλλά εκείνη τη στιγμή τα είπαμε όλα.

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Η ολοκλήρωση!

Δεν μπορώ να βρω λόγια για να περιγράψω όλο αυτό που έζησα, η μήπως τελικά δεν υπάρχουν και άδικα ψάχνω?

Ψάχνω να βρω τις λέξεις για τα αυτά τα πρωτόγνωρα συναίσθηματα που νοιώθω αλλά τελικά είναι πολύ φτωχό το λεξιλόγιο μας.

Παρασκευή 22/10/2010 και ώρα 10:20 το πρωί έζησα το θαύμα της γέννησης, το θαύμα της ζωής, το άγιο αυτό συναίσθημα του να γίνεσαι μαμά.

Τελικά όσο και να στο περιγράφουν δεν μπορείς με τίποτα ,ούτε στο ελάχιστο,να φανταστείς αυτή τη μοναδική εμπειρία.

Ολος ο κόπος, τα κλάματα, τα χρήματα, τα ψυχολογικά ανεβοκατεβάσματα ξέχαστηκαν μεμιάς και πήραν αξία μόνο και μόνο γι αυτή τη μαγική στιγμή, τη στιγμή που σε είδα να βγαίνεις από μέσα μου, που άκουσα το πιο όμορφο ήχο του κόσμου,το κλάμα σου,που είδα τα ματάκια σου να με κοιτούν και ένιωσα την καρδούλα σου να χαλαρώνει όταν ακούμπησε τη δική μου.

Η ολοκλήρωση όμως ήρθε όταν, καθώς με ράβανε ακόμα, σε ακούμπησαν στο στήθος μου ,το άρπαξες σαν να ήταν κάτι που το έκανες συνέχεια ,και ενω εσύ ξεκίνησες να γευεσαι το πρωτογαλα εγώ ξεκίνησα για το δεύτερο και παντοτινοταξίδι μου , αυτό της μητρότητας.

Μωρό μου σε ευχαριστώ πολύ που με έπελεξες.