Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Νέα προσπάθειες ,νέες ελπίδες.

Το καλοκαίρι πέρασε, απλά τελείωσε χωρίς ιδιαίτερα συναισθήματα, είσαι άδεια ,κενή ανασυγκροτήσεις τις δυνάμεις σου και γεμίζεις πολεμοφόδια για την επόμενη μάχη.

Θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα τώρα, δεν θα χρειαστείς πολλά φάρμακα, έχεις τα κατεψυγμένα εμβρυάκια σου που σε περιμένουν και ίσως σε κάνουν μανούλα. Δύο στο σύνολο ,έ? ένα δεν θα πιάσει?

Τα φάρμακα τελικά είναι μόνο κάτι χαπάκια για το ενδομήτριο ,το οποίο πρέπει να παχύνει για να δεχτεί τα εμβρυάκια, το παρακολουθείτε ανα 3 ημέρες. Τι εύκολη διαδικασία είναι αυτή ,δεν πονάς,δεν τρυπιέσαι ,δεν νιώθεις τίποτα ,είσαι τρομερά αισιόδοξη.

Η μέρα της εμβρυομεταφοράς έφτασε,το θέμα είναι αν θα επιζήσουν τα εμβρυάκια απο τη κατάψυξη σε ειδοποιούν ότι είναι εντάξει και τα 2 ,πολύ καλός οιωνός σκέφτεσαι, και φοράς τι γνωστή πράσινη στολή του χειρουργείου.Προσεύχεσαι πριν μπεις,παρακαλάς,τάζεις και ξαπλώνεις στο παγωμένο τραπέζι,τοποθετείς τα πόδια σου δεξιά και αριστερά και περιμένεις με τα μάτια καρφωμένα στη μάυρή οθόνη που θα δεις τα εμβυάκια σου να αφήνονται μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον.

Για δευτερόλεπτα δεν ακούς κανέναν ,δεν βλέπεις και δεν νιώθεις τίποτα βγαίνεις απο το σώμα σου και παρακολουθείς έξω από αυτό τα δρώμενα λες και είσαι πρωταγωνίστρια σε ταινία του Αλμοδοβάρ, τι σουρεαλιστική εικόνα σκέφτεσαι και όλα έχουν τελείωσει.Θα μείνεις ξαπλωμένη για καμιά ώρα και μετά μπορείς να φύγεις για το σπίτι σου.Η γνωστή αναμονή ξεκίνησε. Αυτή τη φορά ευτυχώς χωρίς πόνους,ακινησία απλά χαλαρά.

Δεν κάνεις όνειρα αυτή τη φορά ,περνάς τις ατέλειωτες ώρες μιλώντας σε μια φωτογραφία με τα 2 έμβρυακια που σου δώσανε και κρατάς την ανάσα σου μήπως πάρεις την απάντηση που θέλεις.

Η απάντηση ήρθε κόκκινη και δεν ήταν αυτή που ήθελες.

1 σχόλιο: