Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Νέα προσπάθειες ,νέες ελπίδες.

Το καλοκαίρι πέρασε, απλά τελείωσε χωρίς ιδιαίτερα συναισθήματα, είσαι άδεια ,κενή ανασυγκροτήσεις τις δυνάμεις σου και γεμίζεις πολεμοφόδια για την επόμενη μάχη.

Θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα τώρα, δεν θα χρειαστείς πολλά φάρμακα, έχεις τα κατεψυγμένα εμβρυάκια σου που σε περιμένουν και ίσως σε κάνουν μανούλα. Δύο στο σύνολο ,έ? ένα δεν θα πιάσει?

Τα φάρμακα τελικά είναι μόνο κάτι χαπάκια για το ενδομήτριο ,το οποίο πρέπει να παχύνει για να δεχτεί τα εμβρυάκια, το παρακολουθείτε ανα 3 ημέρες. Τι εύκολη διαδικασία είναι αυτή ,δεν πονάς,δεν τρυπιέσαι ,δεν νιώθεις τίποτα ,είσαι τρομερά αισιόδοξη.

Η μέρα της εμβρυομεταφοράς έφτασε,το θέμα είναι αν θα επιζήσουν τα εμβρυάκια απο τη κατάψυξη σε ειδοποιούν ότι είναι εντάξει και τα 2 ,πολύ καλός οιωνός σκέφτεσαι, και φοράς τι γνωστή πράσινη στολή του χειρουργείου.Προσεύχεσαι πριν μπεις,παρακαλάς,τάζεις και ξαπλώνεις στο παγωμένο τραπέζι,τοποθετείς τα πόδια σου δεξιά και αριστερά και περιμένεις με τα μάτια καρφωμένα στη μάυρή οθόνη που θα δεις τα εμβυάκια σου να αφήνονται μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον.

Για δευτερόλεπτα δεν ακούς κανέναν ,δεν βλέπεις και δεν νιώθεις τίποτα βγαίνεις απο το σώμα σου και παρακολουθείς έξω από αυτό τα δρώμενα λες και είσαι πρωταγωνίστρια σε ταινία του Αλμοδοβάρ, τι σουρεαλιστική εικόνα σκέφτεσαι και όλα έχουν τελείωσει.Θα μείνεις ξαπλωμένη για καμιά ώρα και μετά μπορείς να φύγεις για το σπίτι σου.Η γνωστή αναμονή ξεκίνησε. Αυτή τη φορά ευτυχώς χωρίς πόνους,ακινησία απλά χαλαρά.

Δεν κάνεις όνειρα αυτή τη φορά ,περνάς τις ατέλειωτες ώρες μιλώντας σε μια φωτογραφία με τα 2 έμβρυακια που σου δώσανε και κρατάς την ανάσα σου μήπως πάρεις την απάντηση που θέλεις.

Η απάντηση ήρθε κόκκινη και δεν ήταν αυτή που ήθελες.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Aναμονη

Καλό μήνα!!!Καλές διακοπές!!! Ο Ιούλιος είναι από τους αγαπημένους σου μήνας και αυτό γιατί είναι η αναμονή πριν τις διακοπές σου ,που λόγω δουλειάς πας πάντα τον Αύγουστο.

Αυτό σκεφτόσουν την πρώτη από τις 14 ημέρες της αναμονής, πριν τη χοριακή.Εισαι στο κρεββάτι και θα είσαι για όλο το χρονικό διάστημα ,όχι γιατί αυτός είναι ο κανόνας (αλλα πάντα ήσουν η εξαίρεση στη ζωή σου) αλλά γιατί η κοιλιά σου είναι φουσκωμένη σαν να είσαι έγκυος 9 μηνών και ο φόβος της εντατικής είναι προ των πυλών. Πως θα περάσουν οι μέρες, τι θα κάνεις όλη μέρα, πως θα σταματήσεις να σκέφτεσαι αν θα πάρεις θετικό αρνητικό,πολλές ερωτήσεις χωρίς βέβαια ουσιαστικές απαντήσεις.

Ξεκινάς να μιλάς στο έμβρυο που έχουν τοποθετήσει στη κοιλιά σου,φαντάζεσαι το μαγικό του ταξίδι προς τη μήτρα και τον αγώνα του για να επιβιώση.Τι ειρωνεία,πρώτη φορά στο δικό σου αγώνα έχεις ένα σύμμαχο όπως αγωνίζεσαι εσυ τρία χρόνια τώρα έτσι παλεύει και αυτό για να κρατηθεί στη ζώη και να εξελιχθεί,είναι η πρώτη φορά που εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Το παρακαλάς, του υπόσχεσαι ότι θα είσαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου, ότι θα κάνεις τα πάντα γι αυτό.

θυμάσαι μια ιστορία που έλεγες στη μαμά σου, ήσουν δεν ήσουν 3 χρονών όταν σε είχε ρωτησει αν είσαι ευτυχισμένη που τη έχεις μαμά,η απάντηση σου ξεκάθαρη "μανούλα όταν ήμουνα στον ουρανό με τον θεούλη ήμασταν όλα τα παιδάκια σε ένα συννεφάκι και παίζαμε ,όταν ήρθε η σειρά σου να κάνεις ένα παιδάκι τότε ο θεούλης ρώτησε ποιος σε θέλει για μαμά του,όλα τα παιδάκια φωνάζανε εγώ ,εγώ, τότε ετρεξα στο θεούλη γρήγορα και του είπα αυτή είναι η μαμά μου,εγώ θα πάω σε αυτη γιατι είναι η καλύτερη του κόσμου".

Λες να σε διάλεξε και εσένα αυτό το εμβρυάκι?Λες εσύ να είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου γι αυτό? Ηρθε ή ώρα να γίνεις μαμά?

Η απάντηση ήρθε νωρίτερα από την αναμενόμενη ημερομηνία,ούτε χορειακή δεν χρειάστηκε να κάνεις.Οχι δεν ήσουν εσυ ,δεν είσαι ακόμα η καλύτερη μαμά του κόσμου.

Μάλλον πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο.