Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Απώλεια

Το να ξεκινήσω να γράφω αυτό το post είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που έχω αντιμετωπίσει πότε,αφού γράφοντας το αποδέχομαι το γεγονός και ζω μια νέα πραγματικότητα .

Έχουν περάσει μόλις δέκα ημέρες απο την ημέρα στο Ιασώ και είμαι μόνιμα στο κρεββάτι,σηκώνομαι μόνο για τουαλέτα και για ντουζάκι το βράδυ. Λόγω της όλης κατάστασης δεν έχω πει σε κανέναν για την εγκυμοσύνη αφού τίποτα δεν είναι σίγουρο. Είναι Κυριακή βράδυ 18 Απριλίου και βλέπω τηλεόραση όταν χτύπησε το τηλέφωνο μου και ίσα που ακούω τη φωνή της πρώτης μου ξαδέρφης να μου λέει:
- Tατι χάσαμε τον Θάνο..
- Ορίστε??
- Χάσαμε τον Θανούλη, με λυγμούς...
- Που πήγε??? (ρωτάω γιατί έχω αρχίσει να τα χάνω και να γυρίζει το κεφάλι μου)
- Ο Θάνος σκοτώθηκε
- ............

Η χειρότερη μέρα της ζωής μου είχε ξεκινήσει.

Ο Θάνος είναι πρώτος μου ξάδερφος, η αδερφός μου καλύτερα,έχουμε 9 μήνες διαφορά και μεγαλώσαμε μαζί στην ίδια πολυκατοικία,πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο και καθόμασταν και στο ίδιο θρανείο.Είναι το alter ego μου.

Το τηλέφωνο μου έπεσε απο τα χέρια και άρχισα απλά να ουρλιάζω, ο άντρας μου δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγα ενω η μητέρα μου προσπαθούσε να με ηρεμήσει.Οταν τον συνειδητοποίησαν πρώτα μου έδωσαν ένα ηρεμηστικό ,με εντολή γιατρού και μετά κατέρευσαν.

Χάθηκε?? Τι σημαίνει χάθηκε,που πήγε? δεν θα τον ξαναδώ ,έχω τόσα να του πώ..Θανούλη μεγαλώσαμε θα γίνω μαμά, θα γίνεις θείος.Που πας παλικαρί μου? Ερχονται εικόνες στο μυαλό μου απο τα παιδικά μας χρόνια όταν πηγαίναμε χέρι χέρι στο σχολείο ,απο τις κοινές μας διακοπές,απο την τελευταία συναυλία των depeche,εικόνες ,εικόνες μνήμες,μόνο αυτές έμειναν πια.

Θέλω να σηκωθώ απο το κρεββάτι να πάω να το χαιρετήσω,να τον δω για τελευταία φορά να τον φιλήσω ,να τον αγγίξω. Δεν με αφήνουν μου λένε ότι αν το κάνω θα θρήνήσουμε και δευτερο άτομο,το μωρό μου,κάνε τον για το Θάνουλη...

Δεν σε χαιρέτησα απο κοντά,ξαπλωμένη σε ένα κρεββάτι σε αποχαιρετώ με το μυαλό,η σκέψη μου είναι κοντά σου.Το σώμα σου έφυγε, η ψυχή σου όμως είναι κάπου εδώ και θα είναι πάντα.

Μια ζωή έφυγε μια ζωή ήρθε. Έφυγες εσύ Θάνο μου και σαν δώρο ήρθε η μπέμπα μας.Είμαι σίγουρη πια ότι αυτό το δώρο είναι δικό σου.

Καλό ταξίδι Θάνο μου....Σ'αγαπώ.

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Τι είναι το θαύμα?

Διανύω την πιο όμορφη περίοδο για κάθε γυναίκα αλλά εγώ είμαι πάρα πολύ μαζεμένη και τρομαγμένη συγχρόνως. Μετά την τραυματική εμπειρία που έζησα την Κυριακή του Πάσχα επιβεβαιώνω στον ευατό μου ότι αυτή η εγκυμοσύνη είναι ένα θαύμα τελικά.

Από το πως ξεκίνησε μέχρι και το πως κρατήθηκε ,ναι είναι θαύμα τελικά.

Γιατί τι είναι τελικά το θαύμα? Είναι κάτι μαγικό που έγινε μόνο την εποχή του Ιησού?

Για μένα είναι κάτι μαγικό κάτι ξεχωριστό που όλοι ζούμε μια φορά στη ζωή μας, και τότε, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά το μυαλό και τη ψυχή μας καθαρή για να δούμε, να το νοιώσουμε και να το βιώσουμε σε όλο το μεγαλείο.

Είμαι σίγουρη πια, για κάποιο λόγο γίνονται όλα.Δυστυχώς όμως την στιγμή που συμβαίνουν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αλλά τελικά, σε βάθος χρόνου και μέσα από διαφορετικές καταστάσεις έρχεται η απάντηση του γιατί συνέβησαν.

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

1ο τρίμηνο εγκυμοσύνης και αποκόλληση

Με τον ήχο της καρδιάς, της μικρής μου φακής, στα αυτιά έφυγα από το γραφείο του γιατρού μου γεμάτη αισιοδοξία για πρώτη φορά,επιτέλους...
Μου συνέστησε βέβαια ξεκούραση αλλά όχι υπερβολές,λες και είμαι από πορσελάνη, όπως χαρακτηριστικά μου είπε είσαι έγκυος και όχι άρρωστη.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι εγώ φοβόμουν πάρα πολύ,νόμιζα ότι η κάθε μου κίνηση μπορούσε να προκαλέσει κακό στο μωρό μου γι αυτό το λόγο λοιπόν και σε συνδυασμό με τα πολλά φάρμακα τις περισσότερες ώρες ήμουν στο σπίτι.

Όλη την ημέρα χάιδευα την κοιλιά μου και μίλαγα με τη φακή μου,τις έλεγα τα πάντα την ιστορία μέχρι να έρθει στην κοιλίτσα μου,παραμύθια,ιστορίες της οικογένειας μας μέχρι και τη έβλεπα στη τηλεόραση της περιέγραφα.

Ο καιρός περνούσε ευχάριστα και ήρθε η ημέρα του Πάσχα,8 Απριλίου.Για πρώτη φορά θα μέναμε στην Αθήνα αλλά όπως καταλαβαίνετε δεν με ένοιαζε καθόλου. Θα ψήνανε στον κήπο μας και θα είχαμε αρκετούς φίλους και συγγενείς κοντά μας.
Για πρώτη φορά εγώ δεν ασχολήθηκα με τίποτα ,τα ανέλαβαν όλα οι υπόλοιποι.

Η μέρα ήταν υπέροχη, καλοκαιρινή και εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση ζεν. Αφού έφαγα χαιρέτησα για λίγο την παρέα έτσι ώστε να ανεβώ να πάρω τα φάρμακα μου και να ξεκουραστώ λίγο.

Ένοιωθα πολύ καλά ,δεν πονούσα ,δεν είχα αίμα για μια ολόκληρη εβδομάδα και επιτέλους σκεφτόμουν ότι όλα θα πάνε καλά. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που πήγα τουαλέτα.Ξαφνικά ακούω ένα γκλουπ και νοιώθω σαν κάτι να βγήκε απο τον κολπο μου, κοιτάω και βλέπω ένα τεράστιο κομμάτι ΄με αίμα μέσα στη λεκάνη.

Ακόμα και τώρα που το περιγράφω έγω μουδιάσει και το στομάχι μου έγινε και πάλι κόμπος.

Το μόνο που κατάφερα να κάνω είναι να ουρλιάζω μήπως με ακούσει κάποιος αφού το αίμα ήταν τόσο πολύ που δεν μπορούσα να ανοίξω τα πόδια μου να περπατήσω.
Ευτυχώς με άκουσε η μαμά μου η οποία αμέσως κατάλαβε ότι κάτι συμβαίνει και έτρεξε στο σπίτι μου.

Εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ,ουρλιάζα ,έκλαιγα και κρατούσα σφιχτα τα πόδια ενωμένα, σε΄κάθε μου κίνηση ένιωθα κάτι να φεύγει...
Σε χρόνους dt βρέθηκα στο ΙΑΣΩ σε ένα κρεββάτι να περιμένω τον υπερηχογραφιστή ,οι κοπέλες ,να είναι καλά,προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν ,δυστυχώς όχι με κάποιο αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή ζήτησα να ουρήσω και μου τοποθέτησαν τη γνωστη πάπια.Εκεί νομίζω ένιωσα ότι ήρθε το τέλος, αντί για ούρα νιώθω ένα τεράστιο κομμάτι να βγαίνει από μέσα μου....έχασα τις αισθήσεις μου.

Ανοίγοντας τα μάτια μου βρισκόμουν στη διαδρομή για τον υπέρηχο,απογοητευμένη περιμένω απλά την επιβεβαίωση του τέλους μου. Εχω δίπλα τον αντρούλη μου να μου κρατάσει το χέρι όταν ακούω το γνωστό ήχο,ναι ακούω την καρδιά μου μωρού μου και το γιατρό να επιβεβαιώνει ότι το μωρό είναι μια χαρά.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθηματα εκείνη τη στιγμή το μόνο που έκανα είναι να αγκαλιάσω τον άντρα μου και να κλαίμε και οι δύο σαν μωρά.Η μικρή μας φακή είναι αγωνίστρια έχει γατζωθεί καλά τελικά και επιμένει να μείνει κοντά μας.

Αυτή τη στιγμή είναι δίπλα μου και κοιμάται σαν άγγελος,ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω....

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Η πιο γλυκιά μελωδία.

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου κάθε μέρα έλεγα στον ευατό μου ήρθε η ώρα να μπεις να γράψεις γι αυτούς τους υπέροχους μήνες αλλά συνέχεια το ανέβαλα.Απο αύριο σε αύριο το πήγαινα και η μια δικαιολογία διαδεχόταν την άλλη.

Σήμερα πια συνειδητοποίησα το γιατί, φοβόμουν ,φοβόμουν τόσο πόλυ που έτρεμα στην ιδέα ότι θα μπώ να γράψω για την πορεία της εγκυμοσύνης η οποία μπορεί να μην έχει θετική κατάληξη.Δεν ήμουν όμως παράλογη αφού τα προβλήματα ξεκίνησαν απο πολύ νωρίς.

Η χοριακή μου αρχικά ήταν πάρα πολύ χαμηλή, αλλά ίσως αυτό οφειλόταν στα φάρμακα καταστολής που είχα πάρει για να μπώ στο πρόγραμμα της εξωσωματικής.Οι τιμές της όμως διπλασιαζόταν και τριπλασιαζόταν στις επαναληπτικές εξετάσεις όποτε αυτό έδειχνε ότι η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά. Ο γιατρός μου γνωρίζοντας πολύ καλά το ιστορικό μου καθώς και την αγώνία-φοβία μου με φώναξε αρκετά νωρίς για τον πρώτο υπέρηχο. Μου έδειξε τον σάκο,είδαμε εμβρυικά στοιχεία και με ενημέρωσε ότι όλα πάνε κατ ευχήν, στον επόμενο υπέρηχο θα ακούσουμε και καρδιά.

Συγκρατημένα αισιόδοξη,έχοντας πάντα στο μυαλό μου την προηγούμενη παλλίνδομη,άρχισα να ελπίζω , να προσεύχομαι και να μετράω τις ημέρες για την επόμενη επίσκεψη στο γιατρό.

Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν,την επομένη της επίσκεψης ξεκινάνε τα καφέ,πάγωσα...Ξαναεπαναλαμβάνω την χοριακή ,η οποία ανέβαινε και ο γιατρός μου συνέστησε ακινησία και αρκετα χάπια. Τα καφέ έρχονταν και έφευγαν και εγώ απλά προσευχόμουν και μίλαγα σε μια μικρή κουκκίδα απο την οποία ζητούσα να παλέψει , να είναι δυνατή και να φωλιάσει μέσα μου για τους επόμενους εννέα μήνες και της υποσχόμουν μια υπέροχη και ευτυχισμένη ζωή με δύο ανθρώπους που ήδη την λατρεύουν και αγωνιούν γι αυτήν

Τελικά πόσο δύσκολη είναι η ζωή ,μια διαρκής μάχη για επιβίωση, από την ώρα της σύλληψης μέχρι το τέλος του ταξιδιού της.

Η ημέρα του υπέρηχου έφτασε με αρκετή ταχυκαρδία και πίστη. Εγώ και ο καλός μου πήγαμε να ακούσουμε το πρώτο δείγμα ζωής του μωρού μας .Όσο ο γιατρός με εξέταζε και η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει και τα λεπτά φαίνονταν ώρες και οι ώρες αιώνες την άκουσα, την ωραιότερη μελωδία της ζωής μου την άκουσα εκείνη τη στιγμή όταν η καρδιά του μωρού μου ηχούσε δυνατά και με σταθερό ρυθμό. Με δάκρυα στα μάτια κοίταξα τον άντρα μου,δεν μιλήσαμε αλλά εκείνη τη στιγμή τα είπαμε όλα.

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Η ολοκλήρωση!

Δεν μπορώ να βρω λόγια για να περιγράψω όλο αυτό που έζησα, η μήπως τελικά δεν υπάρχουν και άδικα ψάχνω?

Ψάχνω να βρω τις λέξεις για τα αυτά τα πρωτόγνωρα συναίσθηματα που νοιώθω αλλά τελικά είναι πολύ φτωχό το λεξιλόγιο μας.

Παρασκευή 22/10/2010 και ώρα 10:20 το πρωί έζησα το θαύμα της γέννησης, το θαύμα της ζωής, το άγιο αυτό συναίσθημα του να γίνεσαι μαμά.

Τελικά όσο και να στο περιγράφουν δεν μπορείς με τίποτα ,ούτε στο ελάχιστο,να φανταστείς αυτή τη μοναδική εμπειρία.

Ολος ο κόπος, τα κλάματα, τα χρήματα, τα ψυχολογικά ανεβοκατεβάσματα ξέχαστηκαν μεμιάς και πήραν αξία μόνο και μόνο γι αυτή τη μαγική στιγμή, τη στιγμή που σε είδα να βγαίνεις από μέσα μου, που άκουσα το πιο όμορφο ήχο του κόσμου,το κλάμα σου,που είδα τα ματάκια σου να με κοιτούν και ένιωσα την καρδούλα σου να χαλαρώνει όταν ακούμπησε τη δική μου.

Η ολοκλήρωση όμως ήρθε όταν, καθώς με ράβανε ακόμα, σε ακούμπησαν στο στήθος μου ,το άρπαξες σαν να ήταν κάτι που το έκανες συνέχεια ,και ενω εσύ ξεκίνησες να γευεσαι το πρωτογαλα εγώ ξεκίνησα για το δεύτερο και παντοτινοταξίδι μου , αυτό της μητρότητας.

Μωρό μου σε ευχαριστώ πολύ που με έπελεξες.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Το θαύμα!

Αισίως έφτασε ο Φεβρουάριος, είμαστε στην Αράχωβα και περνάμε καταπληκτικά, όταν μου ήρθε η περίοδος μου. Πρώτη φορά πρέπει να χάρηκα τόσο πολύ που είδα το κόκκινο χρώμα αφού αυτό σήμανε την έναρξη της νέας μας προσπάθειας.

Χαρούμενη κάλεσα το γιατρό μου για οδηγίες, η διαδικασία γνωστή, στη 21η μέρα του κύκλου κάνω μια ένεση καταστολής (ένεση που δεν επιτρέπει να γίνει ωορρηξία στον επόμενο κύκλο μου)και 11 ημέρες μετά την ένεση κάνω μια εξέταση οιστραδοιόλης για να καθορίσουμε τη δοσολογία των επόμενων ενέσεων διέργεσης.

Γυρνάμε στην Αθήνα μετά απο τέλειο ΣΚ και στη διαδρομή κοιτώ το χρόνο πίσω μου και διακρίνω τόσο πόνο, τόση απογοήτευση. Κάποια στιγμή έπιασα πάτο, φοβήθηκα ότι χάνομαι και ότι δεν θα ξανασηκωθώ ποτε. Ένιωθα ψυχικά ανάπηρη να συνεχίσω, όμως δεν υπάρχει τίποτα μετά τον πάτο ,η μόνη πορεία που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος είναι η ανοδική. Δύσκολη αλλά εφικτή, αφού είναι μονόδρομος. Ήμουν όμως τυχερή αφού πάντα ο καλός μου φύλακας άγγελος, ό αντρας μου, ήταν εκεί,με ανεχόταν, με στήριζε ,με σήκωνε όταν έπεφτα,μου επανέφερε την χαμένη μου πίστη και μου έδινε τη δύναμη να συνεχίσω.

Ευτυχώς

Τώρα νοιώθω τόσο καλά, περάσαμε ένα υπέροχο χειμώνα, χαλαρώσαμε και ξεφύγαμε λιγάκι, είμαστε . Ετοιμοι να ξανά ξεκινήσουμε τον αγώνα μας για να αποκτήσουμε ένα μωράκι, για να γίνουμε γονείς.

Οι μέρες κύλησαν τόσο χαλαρά που δεν το περίμενα ,ηρθε η μέρα για την πρώτη ενεση και ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την μέρα που θα μετρήσω την οιστραδιόλη μου.Στο γραφείο είχα πολύ δουλεία,τις περισσότερες ώρες ήμουν εκεί,οπότε ο χρόνος πέρασε γρήγορα.

Δευτέρα 2 Μαρτίου, συνειδητοποιώ ότι ακόμα δεν μου έχει έρθει περίοδος. Μιλάω με το κέντρο εξωσωματικής και μου λένε ότι αυτο είναι σύνηθες σύμπτωμα της ένεσης και να μην ανησυχώ. Ερθει δεν έρθει περίοδος την Πέμπτη να κάνω μια καλλιέργεια κολπικού, ένα υπέρηχο για να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο κάποιας κύστης και την Παρασκευή να μετρήσω την οιστραδιολη.

Δόξα το Θεό ,όλα πάνε κατ'ευχιν ,δεν θα άντεχα καμία ανατροπή τελευταία στιγμή.

Πέμπτη πρωί επισκέπτομαι γνωστό διαγνωστικό κέντρο για της εξετάσεις. Ευτυχώς δεν καθυστέρησαν να με φωνάξουν.Στο εξεταστήριο η κοπέλα μου κάνει ερωτήσεις για το ιστορικό μου και για την καλλιέργεια κολπικού αν υπάρχει περίπτωση εγκυμοσύνης .Βουβαμάρα....Με ξαναρωτάει....Απαντάω αυθόρμητα ναι, ένα ναι που ποτε δεν κατάλαβα γιατι το είπα και δεν μπορώ να δώσω εξήγηση πως βγηκε απο το στόμα αφού ο εγκέφαλος είχε ήδη δώσει την εντολή να πώ όχι.Σε όλη τη διαδρομή προς το γραφείο το σκεφτόμουν, γρήγορα όμως ξεχάστηκα αφού είχα απίστευτη δουλεία στο γραφείο, το ξέχασα σαν να μην το έζησα ποτε. Φεύγοντας απο το γραφείο αργα το βράδυ κάνω μια στάση στο γυναικολόγο μου για τον υπέρηχο, ολά καλά μου λέει, δεν υπάρχει καμια κύστη αύριο κανεις την εξέταση οιστραδιολης και μιλάμε και να μην ανησυχώ που δεν έχω δει περίοδο αφου συμβαίνει καμια φορά και όπως πάντα και αυτό το σπάνιο γεγονός συνέβη σε μένα σκέφτομαι. Δεν αφήνω όμως τις αρνητικές σκέψεις να με καταβάλλουν.

Ξημερώνει Παρασκευή πρωί και με περιμένει μια δύσκολη μέρα, ραντεβού όλο το πρωί, meeting το μεσημέρι, γιατρό κάποια στιγμή το απόγευμα. Πότε θα τα προλάβω? Κάνω την εξέταση και παρακαλώ την γραμματεία να μου δώσουν τηλεφωνικά τα αποτελέσματα, μετά απο παρακάλια και ικεσίες τις πείθω, μάλλον με λυπήθηκαν αφού μόνο τα κλάματα δεν έβαλαν και μου τόνισαν έντονα ότι δεν επιτρέπεται.
Μέσα στον πανικό της μέρα καποια στιγμή χτυπάει το κινητό μου.

-Καλησπέρα, η κα.ταδε,σας παιρνω τηλέφωνο για το αποτέλεσμα της εξέτασης.
-Μαλίστα ,μισό λεπτό να κάνω δεξιά γιατί οδηγώ. (χαρτάκι και μολύβι έτοιμο ευτυχως).
-Σας ακούω
-Λοιπόν το νούμερο είναι δυο τριαντατέσσερα
-Το σημειώνω και επαναλαμβάνω για να μην γίνει κάποιο λάθος, το νούμερο είναι δυο κόμμα τριαντατεσσερα. (2,34)
-Οχι,οχι ,αχ να γιατι δεν δίνουμε τα αποτέλεσματα τηλεφωνικά, το νούμερο είναι διακοσια τριαντα τέσσετα (234)
-Σοκ, πανικός, αποκλείεται κυρια μου το νουμερο πρέπει να είναι κάτω από πέντε,έχω κάνει ένεση καταστολής.
-Τι να σας πω δεν υπαρχει λάθος την κάναμε 2 φορες,είναι 234.
-Ευχαριστώ.

Τα πόδια μου έχουν μουδιάσει ,το κεφάλι μου είναι έτοιμο να σπάει,τι συνέβη πάλι ρε γαμωτο ,τι πάει στραβα. Μιλάω άμεσα με το γιατρό μου του λέω το νούμερο και μενει αφωνος. Τατιάνα μου λέει πετάξου μέχρι το Ιασώ να κάνεις μια εξέταση χοριακής. Οριστε????? Τι να την κάνω την χοριακή ,από που και ως που???? Σε παρακαλω μου λέει ,πήγαινε και σε 2 ώρες τα λέμε.

Από πότε 2 ώρες μπορούν να γίνουν αιώνες, απο ποτε τα δευτερόλεπτα δεν παιρνάνε......

Μέσα σε ένα καφέ με τη μητέρα μου πίνω μια μπύρα και προσπαθώ να χαλαρώσω,χτυπάει το τηλέφωνο.
-Τατιάνα
-Ναι
-Εισαι καλά δεν σε ακούω
-Προσπαθώ
- Βγηκαν τα αποτελέσματα , η χοριακή είναι 92,είσαι έγκυος, χαμηλή μεν αλλα θετική θα τα πουμε αυριο το πρωι στο Ιασω σε περιμένω.
-Ναι (αψυχο) εντάξει .

Κλείνω το τηλέφωνο και ξεσπάω σε κλάματα, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει ,ποιος μου κάνει πλάκα, τι γινεται....Είμαι σιγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά ,το 92 είναι χαμηλό ,το ξέρω. Φοβάμαι ,τρέμω είμαι σίγουρη ότι δεν θα προχωρήσει η εγκυμοσυνη. Μα καλά πως έγινε???
Με λυγμούς καλώ τον αντρα μου και του λέω τι συμβαίνει, έρχεται στο σπίτι σαν τρελός και του τονίζω να μην έχει ελπίδες γιατι πάμε για παλίνδρομη. Με ρωτάει αν αυτο μου του το είπε ο γιατρός, όχι του λέω.
Παιρνάω ένα εφιαλτίκό βράδυ που επιτέλους΄ξημέρωσε. Νωρίς το πρωι βρισκόμαστε στο Ιασω και είμαστε ετοιμοι για υπέρηχο. Ο υπερηχογραφιστης που μου κάνει τον υπέρηχο μου εξηγεί ότι είναι πολύ νωρίς για να δει ότιδήποτε όμως υπαρχει η υποψία υποτυπώδεις σάκου.
Ο γίατρός μου δίνει μια σακούλα φάρμακα μου λέει να επαναλάβω την χοριακη την Τρίτη και αν έχει διπλασιαστει πάμε καλά και με στέλνει σπίτι, να χαλαρώσω ,να ξεκουράζομαι και να με δεί σε 10 ημέρες. Είσαι έγκυος μου λέει,χαμηλή,ψηλή, η χοριακή εισαι έγκυος μου ξαναλέει και εγω κοιτάω γυρω μου να δω σε ποια μιλάει.
Ξανα επαναλαμβάνω την χοριακή και είναι ήδη 581.

Είμαι έγκυος,σκέφτομαι.

Γραφόντας αυτο το post συνειδητοποιώ ότι πρώτη φορα χρησιμοποιώ πρώτο πρόσωπο για οτι συνέβη. Μέχρι τώρα χρησιμοποιούσα τρίτο πρόσωπο αφού ένιωθα ότι είχα βγεί απο το σώμα και σαν θεατής περιέγραφα την ιστορία μιας άλλης. Φοβόμουν ,μήπως εξιστορώντας ,τα ξαναζήσω όλα απο την αρχη. Διαβάζοντας όμως τα post της ξανά και ξανά την πόνεσα,την λυπήθηκα και την ξανα αγάπησα αυτη την κοπέλα. Ξόρκισα το παρελθόν και βλέπω μόνο το παρόν και επίτελους ονειρεύομαι με χαρά το μέλλον.

Θαύματα γίνονται,αρκεί να το πιστέψεις, απλα πραγματοποιούνται πάντα μια μέρα αργότερα από όταν τα περιμένεις.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ο προορισμός είναι κοντά...

Σημασία λένε δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι....

Όχι στη δική σου περίπτωση , το ταξίδι είναι πολύ δύσκολο,θέλει τεράστια ψυχική δύναμη και κουράγιο. Αλλά ο προορισμός είσαι σίγουρη ότι θα σε ανταμείψει. Η Ιθάκη σου είναι κοντά, το νιώθεις.

Περάσατε ένα καταπληκτικό ,έναν υπέροχο χειμώνα, επιτέλους βρήκατε για λίγο τους χαμένους σας ευατούς, γιατί η αλήθεια είναι ότι το ταξίδι της υπογονίμοτητας είναι πολύ ψυχοφθόρο και είχατε μεγάλη ανάγκη να βρείτε ο ένας τον άλλον ξανά. Τα αφήσατε όλα πίσω και ασχοληθήκατε με χιλιάδες αλλά πράγματα,έτσι ο καιρός πέρασε ευχάριστα.

Μπήκε η Άνοιξη χωρίς να το καταλάβεις και είσαι πολύ χαρούμενη,ξεκινάς τη νέα σου προσπάθεια!!!

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Νέο κέντρο,νέο ξεκίνημα.

Αποφασίσατε να αναζητήσετε ένα νέο κέντρο για τη νέα σας προσπάθεια. Ούτως ή άλλως δεν μείνατε καθόλου ευχαριστημένοι από το προηγούμενο, με καθόλου επαγγελματική ούτε καν ευγενική συμπεριφορά θα έλεγες.

Θα δείτε 2 πολύ γνωστούς γιατρούς και θα επιλέξεις, αφού η τελική επιλογή πρέπει να είναι δική σου,πρέπει να ξαναεμπιστευτείς κάποιον, να τον πιστέψεις να σου δώσει αληθινές ελπίδες και να σε κάνεις να ξανακατανοήσεις την κατάσταση.

Είναι και οι δύο πολύ καλή και κορυφαίοι στο είδος τους , οι κριτικές που ακούς είναι διθυραμβικές οπότε νιώθεις ήδη πιο σίγουρη.

Μετά απο αρκετές ώρες συζητήσης με τον έναν σε πείθει να ξεκουραστείς για ένα εξάμηνο, να δώσεις λίγο χρόνο στο ευατό σου και στον καλό σου και να απολαύσετε την σχεση σας. Ούτως η άλλως πρέπει ο οργανισμός σου να ξεκουραστεί απο τα φάρμακα. Ο ίδιος θεωρεί ότι η φυσιολογική σύλληψη δεν πρέπει να φεύγει ποτε απο το μυαλό σου.

Μετά απο αυτή τη συζήτηση θυμάσαι να βγαίνεις στη Κηφισιάς και να αναπνέεις κανονικά έπειτα απο αρκετό καιρό, δεν ξέρεις γιατι όμως.

Είναι αυτά που σου είπε ο γιατρός? είναι ότι δεν θα κάνεις άλλη προσπάθεια σύντομα? Είναι ότι ήθελες να πιαστείς απο κάπόυ ,να σου πουν ότι όλα θα πάνε καλά ,ότι θα τα καταφέρεις και ο συγκεκριμένος το κατάφερε, για λίγο τουλάχιστον.

Ορίζεις με το μυαλό σου ένα χρονοδιάγραμμα μέχρι την αρχή της Ανοιξης, θα προσπαθήσεις μέχρι τότε να περάσετε καλά με το καλο σου , να αδειάσετε το μυαλό σας και να απολαύσετε ο ένας τον άλλον.

Ναι αυτό θα κάνεις,πόσο όμως θα αντέξεις????

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Ανασυγκρότηση.

Μαζεύεις τα κομμάτια σου και για άλλη μια φορά και ανασυγκροτείς τις δυνάμεις σου, που να τις βρεις όμως,πόσες έχουν μείνει ,έχεις κουράγιο να συνεχίσεις?

Εκεί που νιώθεις τα όνειρα σου να σε εγκαταλείπουν και τα πιστεύω σου να καταρρίπτονται υπάρχει πάντα ο φύλακας άγγελος σου, που εδώ και 11 χρόνια είναι πάντα δίπλα σου. Άγρυπνος φρουρός να μην σε πειράξει τίποτα και σου υπενθυμίζει για άλλη μια φορά ότι οικογένεια έχετε αφού είστε μαζί και ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να είσαι καλά εσύ για ας μην έχετε πότε ένα παιδί. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι στην τελική να αποκτήσετε ένα παιδί πέραν της εγκυμοσύνης, χιλιάδες παιδάκια αναζητούν ένα ζεστό σπιτικό.

Πόσο τον λατρεύεις σκέφτεσαι...τόσο πολύ που δεν υπάρχει τρόπος να του το δείξεις.

Θέλεις να ξαναπροσπαθήσεις όχι μόνο για εσένα αλλά και για εκείνον ,θέλεις τόσο πολύ το DNA αυτού του υπέροχου ανθρώπου να περάσει σε έναν νέο άνθρωπο και να διαιωνίζεται μέσα στα χρόνια σε όσες περισσότερες γενιές γίνεται.

Και για τους δυό μας λοιπόν αγάπη μου αξίζει να συνεχίσουμε και μαζί θα τα καταφέρουμε.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Νέα προσπάθειες ,νέες ελπίδες.

Το καλοκαίρι πέρασε, απλά τελείωσε χωρίς ιδιαίτερα συναισθήματα, είσαι άδεια ,κενή ανασυγκροτήσεις τις δυνάμεις σου και γεμίζεις πολεμοφόδια για την επόμενη μάχη.

Θα είναι πιο εύκολα τα πράγματα τώρα, δεν θα χρειαστείς πολλά φάρμακα, έχεις τα κατεψυγμένα εμβρυάκια σου που σε περιμένουν και ίσως σε κάνουν μανούλα. Δύο στο σύνολο ,έ? ένα δεν θα πιάσει?

Τα φάρμακα τελικά είναι μόνο κάτι χαπάκια για το ενδομήτριο ,το οποίο πρέπει να παχύνει για να δεχτεί τα εμβρυάκια, το παρακολουθείτε ανα 3 ημέρες. Τι εύκολη διαδικασία είναι αυτή ,δεν πονάς,δεν τρυπιέσαι ,δεν νιώθεις τίποτα ,είσαι τρομερά αισιόδοξη.

Η μέρα της εμβρυομεταφοράς έφτασε,το θέμα είναι αν θα επιζήσουν τα εμβρυάκια απο τη κατάψυξη σε ειδοποιούν ότι είναι εντάξει και τα 2 ,πολύ καλός οιωνός σκέφτεσαι, και φοράς τι γνωστή πράσινη στολή του χειρουργείου.Προσεύχεσαι πριν μπεις,παρακαλάς,τάζεις και ξαπλώνεις στο παγωμένο τραπέζι,τοποθετείς τα πόδια σου δεξιά και αριστερά και περιμένεις με τα μάτια καρφωμένα στη μάυρή οθόνη που θα δεις τα εμβυάκια σου να αφήνονται μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον.

Για δευτερόλεπτα δεν ακούς κανέναν ,δεν βλέπεις και δεν νιώθεις τίποτα βγαίνεις απο το σώμα σου και παρακολουθείς έξω από αυτό τα δρώμενα λες και είσαι πρωταγωνίστρια σε ταινία του Αλμοδοβάρ, τι σουρεαλιστική εικόνα σκέφτεσαι και όλα έχουν τελείωσει.Θα μείνεις ξαπλωμένη για καμιά ώρα και μετά μπορείς να φύγεις για το σπίτι σου.Η γνωστή αναμονή ξεκίνησε. Αυτή τη φορά ευτυχώς χωρίς πόνους,ακινησία απλά χαλαρά.

Δεν κάνεις όνειρα αυτή τη φορά ,περνάς τις ατέλειωτες ώρες μιλώντας σε μια φωτογραφία με τα 2 έμβρυακια που σου δώσανε και κρατάς την ανάσα σου μήπως πάρεις την απάντηση που θέλεις.

Η απάντηση ήρθε κόκκινη και δεν ήταν αυτή που ήθελες.

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Aναμονη

Καλό μήνα!!!Καλές διακοπές!!! Ο Ιούλιος είναι από τους αγαπημένους σου μήνας και αυτό γιατί είναι η αναμονή πριν τις διακοπές σου ,που λόγω δουλειάς πας πάντα τον Αύγουστο.

Αυτό σκεφτόσουν την πρώτη από τις 14 ημέρες της αναμονής, πριν τη χοριακή.Εισαι στο κρεββάτι και θα είσαι για όλο το χρονικό διάστημα ,όχι γιατί αυτός είναι ο κανόνας (αλλα πάντα ήσουν η εξαίρεση στη ζωή σου) αλλά γιατί η κοιλιά σου είναι φουσκωμένη σαν να είσαι έγκυος 9 μηνών και ο φόβος της εντατικής είναι προ των πυλών. Πως θα περάσουν οι μέρες, τι θα κάνεις όλη μέρα, πως θα σταματήσεις να σκέφτεσαι αν θα πάρεις θετικό αρνητικό,πολλές ερωτήσεις χωρίς βέβαια ουσιαστικές απαντήσεις.

Ξεκινάς να μιλάς στο έμβρυο που έχουν τοποθετήσει στη κοιλιά σου,φαντάζεσαι το μαγικό του ταξίδι προς τη μήτρα και τον αγώνα του για να επιβιώση.Τι ειρωνεία,πρώτη φορά στο δικό σου αγώνα έχεις ένα σύμμαχο όπως αγωνίζεσαι εσυ τρία χρόνια τώρα έτσι παλεύει και αυτό για να κρατηθεί στη ζώη και να εξελιχθεί,είναι η πρώτη φορά που εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Το παρακαλάς, του υπόσχεσαι ότι θα είσαι η καλύτερη μητέρα του κόσμου, ότι θα κάνεις τα πάντα γι αυτό.

θυμάσαι μια ιστορία που έλεγες στη μαμά σου, ήσουν δεν ήσουν 3 χρονών όταν σε είχε ρωτησει αν είσαι ευτυχισμένη που τη έχεις μαμά,η απάντηση σου ξεκάθαρη "μανούλα όταν ήμουνα στον ουρανό με τον θεούλη ήμασταν όλα τα παιδάκια σε ένα συννεφάκι και παίζαμε ,όταν ήρθε η σειρά σου να κάνεις ένα παιδάκι τότε ο θεούλης ρώτησε ποιος σε θέλει για μαμά του,όλα τα παιδάκια φωνάζανε εγώ ,εγώ, τότε ετρεξα στο θεούλη γρήγορα και του είπα αυτή είναι η μαμά μου,εγώ θα πάω σε αυτη γιατι είναι η καλύτερη του κόσμου".

Λες να σε διάλεξε και εσένα αυτό το εμβρυάκι?Λες εσύ να είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου γι αυτό? Ηρθε ή ώρα να γίνεις μαμά?

Η απάντηση ήρθε νωρίτερα από την αναμενόμενη ημερομηνία,ούτε χορειακή δεν χρειάστηκε να κάνεις.Οχι δεν ήσουν εσυ ,δεν είσαι ακόμα η καλύτερη μαμά του κόσμου.

Μάλλον πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο.

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Eξωσωματική

Άργησες να το πάρεις την απόφαση να γράψεις γι αυτό.Ομως έφτασε η ωρα να το ξορκίσεις.Σήμερα ένα χρόνο μετά την αποτυχημένη εκείνη προσπάθεια.

Ξεκίνησες πάλι με την ελπίδα,είσαι απο τη φύση σου αισιόδοξη και ελπίζεις πάντα για το καλύτερο.Η διαδικασία γνωστή ,επίσκεψη στο γιατρό με το τέλος της περιόδου για τον έλεγχο του ενδομητρίου, οδηγίες για τη δοσολογία των φαρμάκων και βουρ για την πρώτη ένεση.

Η απόκτηση των φαρμάκων Γολγοθάς, η αντιμετώπιση του γιατρού του ΙΚΑ απαράδεκτη, όπως πάντα, και τα νεύρα σου κουρέλια. Κάνεις όμως υπομονή, πρέπει να είσαι ήρεμη και χαλαρή σε όλη τη προσπάθεια,δεν θα αφήσεις κανέναν να σε ταράξει.

Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις το τέρας ,στέκεται μπροστά σου στο ψυγεία, σε κοιτάει το κοιτάς και παίρνεις βαθιά ανάσα. Δεν θέλεις να στη κάνει κανείς άλλος την ένεση ,θέλεις μόνη σου ,χρειάζεσαι να νιώθεις ΄΄οτι έχεις όλον τον έλεγχο εσύ.Βαζεις οινόπνευμα στο σήμειο που σου έχουν υποδείξεί, φιλάς την ένεση και τρυπάς την κοιλιά σου.Προσεύχεσαι,σιγανά ,απο μεσα σου ίσα ίσα που ακούς τον ευατό σου, παρακαλάς, όση ώρα νοιώθεις το υγρό να εισέρχεται μέσα σου η καρδιά σου ραγίζει,ματώνεις κλαίς αθόρυβα.Όχι δεν πονάς, απλά βλεπεις όλη σου τη ζωή να περνάει μπροστά απο τα μάτια σου σαν ασπρόμαυρη βουβή ταινία,βλέπεις τα όνειρα σου τις ελπίδες σου να συσσωρεύονται σε μια ένεση.....

Η αρχή έγινε, και θα συνεχιστεί για 14 ημέρες περίπου καθημερινά επι 3 φορές. Τόσες όσες χρειάζεται για να σου υπενθυμίζει να μη κάνεις σχέδια ποτέ και να μην προγραμματίζεις τίποτα.

Οι επισκέψεις στο κέντρο συχνές για τη μέτρηση του ενδομητρίου και τη παρακολούθηση παραγωγής ωαρίων.Η κοιλία σου φουσκώνει αρκετά και νοιώθεις αρκετά πονακια χαμηλά που όσο περνάνε οι μέρες γίνονται αφόρητοι. Δεν παραπονιέσαι ,δεν θέλεις να νομίζουν ότι δεν αντέχεις, δεν λες τίποτα. Σε ένα υπερηχο σου λένε ότι πας πολύ καλά έχεις αρκετά ωάρια ,πάνω απο 20 αλλά πας υια υπερδιεργεση ωοθηκών,άλλη μια νέα έννοια, μην φοβάσαι σου λένε είναι συχνό φαινόμενο ομως πρέπει να προχωρήσουμε για ωοληψία άμεσα.

Χωρίς πολλές εξηγήσεις σου είπαν να πάς μια Τετάρτη πρωί του Ιούνη για τη συλλογή ωάριων.Χαίρεσαι, η ώρα του να γίνεις μαμα πλησιάζει και δεν σε νοιάζει τίποτα άλλο ,δεν ρωτάς πολλά και ακολουθείς πιστά τις οδηγίες τους.
Φτάνεις πρωί πρωί νηστική και έτοιμη ,σου κάνουν μια ελαφρια μέθη και μπαίνεις στο χειρουργείο, σε μια ώρα έχεις ξυπνήσει, πονάς πολύ ,πάρα πολύ, δεν σε νοιάζει ,ρωτάς αν όλα είναι καλά, άριστα σου λένε πήραμε 14 ωαρια και έχουν ήδη το σπέρμα,ξεκίνησε η γονιμοπίηση και σε 3 ημερες θα ξέρουμε πόσα γονιμοποιηθήκαν και πότε θα πάμε για εμβρυομεταφορά. Σε στέλνουν σπίτι, με αφόρητους πόνους πια και σου δίνουν διάφορα χάπια δίοτι πας για υπερδιέργεση,πάλι αυτή η νέα έννοια και πρέπει να προσέχεις.

Τι να προσέχεις??? διαβάζεις ένα χαρτί που σου έδωσαν και αυτό που καταλαβαίνεις είναι ότι με τις ορμόνες οι ωοθήκες τριπλασιάζονται σε μεγεθος και μπορεί να χρειαστεί να μπει κάποιος στην ενταντική για να επανέλθουν.Σοκ, αρχικά,όμως δεν σε νοιαζει,δεν το σκέφτεσαι καθόλου, ναι δεν μπορεις να περπατήσεις απο τους πόνους αλλα το μόνο που σκέφτεσαι είναι η εμβρυομεταφορά και τίποτα άλλο.
Το τηλέφωνο χτυπάει,είναι η εμβρυολόγος,σε ενημερώνει ότι απο τα 14 γονιμοποιήθηκαν τα 3 μόνο και να πας το Σάββατο για εμβρυομεταφορά. Τρία??μόνο? τι λέει, όλα σου είπαν ότι πάνε εξαιρετικά, ότι θα σου μείνουν κιολας για καταψυξη για μετέπειτα προσπάθειες και τώρα έχω μόνο τρία. Δεν ήταν καλά τα ωαρια σου λενε, δεν έχει χρόνο για αμβισβητήσεις και ψάξιμο, θα το κάνεις αργότερα.

Σαββάτο πρώι με την ελπίδα και πίστη μαζί παρέα πας να υποδεχτείς τα εμβρυάκια σου που θα σε κάνουνε μανούλα.Πρίν απο σένα ειναι άλλες 4 κοπέλες ,μια,μια τις φωνάζουν ,μετά απο 2 ώρες αναμονής είσαι μόνη σου στην αίθουσα και δεν σου λέει κανείς τίποτα. Σε έχουν ζώσει τα φίδια, κάποια στιγμή σε φωνούζουν, έχεις υπερδιέργεση ελικά τσου λένε, απορούν πως αντέχεις τους πόνους,πως δεν έχεις καταρεύσει,πως δεν παραπονιέσαι,θα σου βάλουν μόνο ένα έμβρυο σου λένε για να μην πάει χαμένη η προσπάθεια ,δεν διακινδυνεύουν παραπάνω,τα άλλα δύο κατάψυξη.Θα μείνεις στο κρεββατι και θα μετρας κάθε μερα την κοιλιά σου και το βάρος σου και θα ενημερώνεις το κέντρο ,με οποιαδήποτε μεγάλη αύξηση θα πρέπει να μπεις στο νοσοκομειο.
Τα ακούς όλα σαν να είσαι σε όνειρο ,το μόνο που σε νοιάζει είναι να δεχτεις το εμβυακι σου,αυτό που θα σε κάνει μανούλα, συμφωνείς και υπακούς σε όλα και ετοιμάζεσαι για την εμβρυομεταφορά.

Ξύπνια αυτή τη φορά βλέπεις την εμβρρυολόγο να δίνει ένα σωλήνα στο γιατρό ,κοιτάς την οθόνη και βλέπεις τη διαδικασία τοποθέτησης του εμβρύου.Του μιλάς δυνατά και το καλωσορίζεις στη κοιλίτσα σου, το παρακαλάς να γατζωθεί καλά και να περάσει μαζί σου 9 υπέροχους μήνες.

Η αναμονή των 14 ημερών ξεκίνησε......

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Λίγο πριν....

Σου είναι τόσο δύσκολο μερικές φορες να ξεκινήσεις να γράφεις, αν και το τέλος της ιστορίας είναι μια καινούργια αρχή μια νέα ζωή, αυτή η αναδρομή στα σκοτεινά μονοπάτια της υπογονίμοτητας σε τρομάζει. Φοβάσαι μην ξυπνήσεις, σαν να είσαι σε όνειρο και ξαναβρεθείς εκεί ,στο χάος , να αντιμετωπίζεις γιατρούς, ενέσεις ,γνώμες....

Το καλοκαιρί είναι η αγαπημένη σου εποχή,λατρεύεις τη θάλασσα, το μπάνιο, μπυρίτσα με μεζεδάκια στη παραλία,όμως το περσινό καλοκαίρι ήταν διαφορετικό. Ησουν σίγουρη ότι θα είσαι εγκυος,θα σταματήσεις τη δουλειά και θα περάσεις όλες τις ζεστές μέρες στο εξοχικό σου. Οι σκέψεις σου ήταν ΄θετικές γιατί έτσι έπρεπε να είναι. Όταν μπαίνεις στο δρόμο της εξωσωματικής πρέπει να σκέφτεσαι μόνο θετικά. Ναι, η ωρα για το δεύτερο αγώνισμα σου ήρθε.

Το αποφασίσατε απο κοινού, σε έβλεπε ήσουν χάλια και αυτό ξέρεις πολύ καλά ότι τον σκοτώνει, το συζητήσατε και δεν υπήρχε λόγος να το καθυστερείτε.Μιλήσατε με το γιατρό και σας εξήγησε τη διαδικασία ,σας έδωσε τις οδηγίες και περιμένατε τον επόμενο κύκλο περιόδου για κάνεις την πρώτη ένεση.

Οι μέρες που παιρνούν είναι αυτές του διαλογισμού, πόσο μπορει να προσπαθήσεις κάποιος για ένα παιδί? Ποσο πολύ το θέλει? Είναι εγωιστικό?Είναι μόδα? Είναι ο τρόπος που σε μεγάλωσαν? Τα σκέφτεσαι όλα ξανά και ξανά ψάχνεις απαντήσεις, τις χρειάζεσαι δεν μπορείς να ξεκινήσεις χωρίς να ξέρεις γιατί το κάνεις. Είσαι ανθρωπος της λογικής για σένα δεν υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα. Η ενδόσκοπηση ,έχει αποτελέσμα....

Είστε μαζί 10 χρόνια , και είναι σαν μην πέρασε μια μέρα ,περνάτε υπέροχα δεν σας λείπει τίποτα. Περάσατε μαζί τα νεανικά σας χρόνια και ήταν ονειρικά ,ταξιδέψατε πολύ, βγήκατε, ήπιατε μαλώσατε ,ζηλέψατε μα πάνω απο όλα ερωτευθήκατε παράφορα ο ένας τον άλλον. Ετσι απλά ήρθε και ο γάμος,απόφαση απο κοινού χωρίς κάποια ιδιαίτερη προ τάση, δεν χρειαζόταν άλλωστε ,νιώθεις τόσο τυχερή γιατι ξέρεις ότι είναι ο ένας και μοναδικός. Έχετε αυτό το σπάνιο δέσιμο που είστε ο ένας για τον αλλον ,είστε ένα, μια μονάδα. Σας λείπει κάτι? Η απάντηση έρχεται αβίαστα ΟΧΙ ,ενα όχι μεγάλο σαν του Μεταξά και μέσα απο αυτό έρχεται και μια άλλη απάντηση. Δεν χρειάζεστε ένα μωρό για να συνεχίσετε την σχέση σας η γιατί δεν έχετε κάτι άλλο να δώσετε ο ένας στον άλλον, θα μπορούσατε να ζήσετε μαζί μέχρι το θάνατο ,οι δύο σας χωρίς να βαρέθηκε ο ένας τον άλλο και φυσικά ούτε για να ολοκληρωθείς εσύ ως γυναίκα.

Θέλετε να φέρεται μια νέα ψυχούλα για να την μεγαλώσετε μέσα στον έρωτα, μέσα στην αγάπη να της βοηθήσετε να γνωρίσει όλα αυτά τα μοναδικά συναισθήματα και να τα βιώσει η ίδια σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από εσάς, γιατί η ζωή είναι ώραια και είναι τιμή σας να είστε εσείς οι καθοδηγητές για ταξίδι μιας νέα ψυχής.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Ξεκίνησαν τα αγωνισματα.

O αγώνας δρόμου ξεκίνησε, ναι είναι αγώνας δρόμου μετ' εμποδίων,αφού πρέπει να βρεις αρχικά τον κατάλληλο γιατρό ,να συμφωνήσετε πως θα ξεκινήσετε, να σου εξηγήσει όλες τις εναλλακτικές και να ακουστεί το καμπανάκι της εκκίνησης για το πρώτο κατόσταρι.Η απόφαση ελήφθη ,ξεκινάμε με σπερμάτεγχυση.

Τα ποσοστά είναι πολύ καλά ,είστε και οι δύο νέοι, οι σάλπιγγες είναι διαβατές και το σπέρμα μετά τη μικρογονιμοποίηση θα είναι άριστο. Η διαδικασία εύκολη, θα πάρεις κάποια φάρμακα ,ενέσιμα,για να ενισχυθεί η παραγωγή των ωαριών σου, ο γιατρός θα σε παρακολουθεί μέχρι τη δωδέκατη μέρα του κύκλου σου και όταν τα αυγουλάκια σου φτάσουν στο επιθυμητό μέγεθος θα κάνεις άλλη μια ενεσούλα η οποία θα προκαλέσει την ωορρηξία και είσαι έτοιμη για την σπερμάτεγχυση.

Το πρώτο εμπόδιο που λέγαμε αφορά το ΙΚΑ ,το ίδρυμα αυτό για το οποίο οι κρατήσεις του μισθού σου είναι άλλος ενας μισθός και αντι να έχεις μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη αντιμετώπιση σε αντιμετωπίζουν ως πολίτη 3ης κατηγοριας.Δεν βρίσκεις κανέναν να σου εξηγήσει πως λειτουργεί το σύστημα,ψάχνεις απο site ,φίλους και γνωστούς να βρείς μια άκρη,τα καταφέρνεις. Ετοιμάζεις το φάκελο με όλα τα απαραίτητα χαρτιά παραπεμπτικά,εξετάσεις, γνωματεύσεις, είσαι κάθ'όλα έτοιμη , έχεις κλείσει το πολυπόθητο ραντεβού με το γιατρό του ΙΚΑ για να σου γράψει τα φάρμακα και περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου.

Μετά απο 10 γυναίκες όλων των εθνικοτήτων (κεντρικό ΙΚΑ Πλ.Θεάτρου) μπαίνεις στο γραφείο του με το χαμόγελο,έτσι και άλλιως για καλό έχεις πάει να γράψεις τα φάρμακα σου ,τα οποία και δικαιούσαι. Όμως ο γιατρός δεν ήταν και πολύ ορεξάτος,μόνο που δεν σε έβρισε, δεν συμφωνούσε με τα φάρμακα που σου έγραφε ο γιατρός σου, σε κατηγόρησε σχεδον ότι τα θέλεις τα φάρμακα για εμπορία και παραλίγο να σε πετάξει με τις απο το γραφείο του. Μετα απο λίγα λεπτά παγωμάρας ,που προσπαθούσες να καταλάβεις τι γίνεται δεν άντεξες και έβαλες κάτι ουρλιαχτά που μαζεύτηκε κόσμος μέσα στο γραφείο του,με λυγμούς πια απαιτούσες τα φάρμακα σου. Χρειάστηκε η παρέμβαση ανωτέρων για να τα καταφέρεις και όλα αυτά χωρίς λόγο απλά ο γιατρός δεν είχε την καλύτερη του μέρα,όπως σου είπε η προισταμένη,αλλά και είναι και ανταγωνιστης του γιατρού σου ,όπως έμαθες αργότερα.

Τέλος καλό όλα καλά, μαζεύεις όλη σου τη θετική ενέργεια και με πίστη και προσευχή κάνεις την πρώτη ένεση, η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Οι μέρες παιρνούν ευχαριστά με ελπίδα και καλή διάθεση ,κάπου διάβασες ότι για να πετύχεις αυτο που θέλεις πρέπει να ζείς σαν να το έχεις ήδη πετύχει. Αυτό κάνεις και εσύ, λειτουργείς σαν να έχεις παρει ήδη το θετικό. Ο υπέρηχος έγινε, η μέρα έφτασε ,η σπερμάτεγχυση ολοκληρώθηκε και η αναμονή ξεκίνησε.

Αναμονή, πόσο δύσκολη είναι ,δεν ξέρεις πως να συμπεριφερθείς ,τι να κάνεις και τι να μην κάνεις ,γίνεσαι υστερική μερικές φορές και άλλες χαλαρώνεις οι μέρες τώρα δεν περνάνε

Η κοιλιά σου πονάει πολύ ,το στήθος σου πρήζεται ,οι μέρες πλησιάζουν ,κάπου διαβάζεις ότι αυτά μπορεί να είναι και συμπτώματα θετικά, όμως εσύ ξέρεις γνωρίζεις πολύ καλά τον ευατό σου, το πρώτο αρνητικό ήρθε με την εμφάνιση του κόκκινου αίματος...

Κάπως έτσι , με τον ερχομό τής Ανοιξης ήρθε και το τρίτο αρνητικό σου και μαζί με αυτο το τέλος των σπερματεγχύσεων.

Ο πρώτος γύρος ολοκληρώθηκε, σκόνταψες στα εμπόδια και έπεσες, τερμάτισες τελευταία. Προσπαθείς να σηκωθείς, θα τα καταφέρεις δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ,θα τα καταφέρεις...

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Πόνος

Ποιά είναι η κλίμακα του πόνου αναρωτιέσαι???? Είσαι σίγουρη ποια ότι θα έπρεπε να υπάρχει ,αφού υπάρχουν στιγμές που είναι αφόρητος.

Δεν πονάει το σώμα σου αλλά η ψυχή σου ,το μέσα σου και είναι τόσο δυνατός μερικές φορές που κλαις ,κλαις με λυγμούς για να περάσει.Ηρεμείς για λίγο και μετά πάλι τα ίδια. Δεν σου αρέσει αυτή η κατάσταση και ούτε και η αδυναμία σου να ελέγξεις τον ευατό σου, ξέρεις πολύ καλά ότι υπάρχουν και χειρότερο πολύ πιο άσχημα πράγματα ,είσαι τυχερή έχεις την υγεία σου, το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο ,εχεις και ανθρώπους που σε αγαπάνε και είναι δίπλα σου το μονο που δεν έχεις είναι ένα παιδάκι.

Σκέφτεσαι...ότι ίσως πρέπει να μάθεις να ζείς χωρίς αυτό, ίσως είσαι προορισμένη να κάνεις αλλά πράγματα,όμως...το θές τόσο πολύ. Θυμάσαι τον ευατό σου στην εφηβεία ,τα όνειρα σου, να σπουδάσεις ,να βρείς μια καλή δουλεία, να γνωρίζεις τον πρίγκηπα σου και να κάνετε πολλά παιδιά. Ναι αυτό ήθελες και τα κατάφερες, μέχρι το σημείο του πρίγκηπα. Μήπως ήταν μέχρι εδώ ,μήπως δεν δικαιούσαι κάτι άλλο?

Ο πόνος έχει νούμερο 9, δεν έχεις φτάσει ακόμα το 10 ,έχεις λίγη δύναμη ακόμα ,δεν θέλεις να σταματήσεις εδώ τα όνειρα σου,έπεσες και προσπαθείς να ξανασταθείς στα πόδια σου ,είσαι δυνατή θα τα καταφέρεις.

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Η Ιθάκη είναι ακόμα μακρία...

Μετά από την αναζήτηση και εύρεση του γιατρού για την επέμβαση της κιρσοκήλης ,αποφασίσατε να προχωρήσετε και με αυτό ενα καλοκαιρινό πρωινό του Ιούνη.

Είχατε ήδη ενημερωθεί ότι πρόκειται για μια επέμβαση ρουτίνας, η οποία διάρκει μισή ώρα και μέχρι το μεσημέρι θα έχετε φύγει για το σπίτι σας. Τα ποσοστά επιτυχίας που σας δίνουν είναι άριστα και εσείς είστε πολύ χαρούμενοι για την απόφαση σας, επιτέλους θα τελείωσετε και με αυτό και σε 6 μήνες το πολύ θα είστε έτοιμοι να ζήσετε το θαύμα της σύλληψης και το ταξίδι της εγκυμοσύνης.

Πλησιάζει ο καιρός για το δικό σας θαύμα,σκέφτεσαι....

Καλοκαίρι είναι, θα περάσει γρήγορα ο καιρός ,μπάνια ,διακοπές,μπαράκια ,ποτάκια τελευταίο καλοκαίρι που θα είστε οι δυό ,μονολογείς.....

Δεν το λες δυνατά ,φοβάσαι ,ναι για άλλη μια φορά αυτό το περίεργο συναίσθημα δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς, γιατί όμως??? Μήπως δεν πήρατε τη σωστή απόφαση? Μήπως τελικά αν ο δεν μπορείς να κάνεις παιδιά δεν πρέπει να προσπαθείς γιατί έτσι αποφάσισε ο θεός? Μήπως δεν είσαι κατάλληλη για να γίνεις μαμά ,αλλιώς θα είχες γίνει αμέσως? Μήπως αυτή είναι η τιμωρία σου για κάτι? Μήπως,μήπως ,μήπως...

Ο καιρός περνάει ,εύκολα ,δύσκολα μερικές φορές και οι μέρες πλησιάζουν για να κάνετε την εξέταση ,να δείτε τα αποτελέσματα της εγχείρησης.Είσαι σίγουρη ότι όλα θα είναι άριστα.

Παίρνεται το δρόμο για το γνωστό ιατρείο ,για άλλη μια φόρα στη διαδρομή διακωμοδείται την κατάσταση και την εξέταση. Πάτε με άλλον άερα αυτή τη φορά, αυτό του νι κήτη...

Για άλλη μια φορά όμως ήρθατε δεύτεροι, τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που περιμένατε, δεν έχει αλλάξει τίποτα, είναι ακριβώς τα ίδια με πριν.Είσαι στα όρια της κατάθλιψης.

Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου ,έχεις αρχίσει και αγχώνεσαι . Ο καλός σου είναι ακόμα χειρότερα πίστευε ότι όλα θα είχαν διορθωθεί ,η ψυχολογία του καταρρακώνεται, είσαι σίγουρη ότι ρίχνει ευθύνες στον εαυτό του ,νομίζει ότι αυτός φταίει.

Όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στη σχέση σας όχι μόνο στη ψυχική αλλά και στη σεξουαλική, απομακρύνεστε ,μαλώνετε ,τα ξαναβρίσκεται Ομως έχετε κάτι πολύ δυνατό ,που σας κρατάει ,σας δίνει κουράγιο,την ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ, αγαπιέστε πολύ,δυνατά ,αληθινά είστε ο ένας για τον άλλον...και αυτό που θέλετε περισσότερο από όλα είναι να είστε μαζί ,οι δύο σας.

Κάποια στιγμή ο καλός σου ,σου εκμυστηρεύεται ότι μπορεί να ζήσει μαζί σου και χωρίς παιδί γιατί απλά θέλει να είναι μαζί σου. Κλαίς, συγκινήσε και νοιώθεις και εσύ το ίδιο ακριβώς. Παίρνεις δύναμη , το επόμενο βήμα είναι κοντά ,είστε ετοίμοι να το κάνετε.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Θέλω να γίνω μαμά (είπε η κοπέλα δις)!!!

Καθαρισμένη και άδεια γύρισες σπίτι σου και πένθησες το χαμό μια ψυχής που προσπάθησε να έρθει σε αυτό το κόσμο αλλά, για κάποιο λόγο δεν τα κατάφερε.Η ιατρική γνωμάτευση :παλίνδρομος κύηση ,συμβαίνει η απάντηση .Πένθησες ,έκλαψες, πόνεσες,θύμωσες και στο τέλος πείσμωσες ήρθε η ώρα να προσπαθήσεις ξανά.Αλήθεια που είχατε μείνει??

Μετά απο 3 μήνες αντισυλληπτικών ξεκινήσατε ξανά την προσπάθειες ,αυτή τη φορά με τη σιγουριά ότι θα έρθει γρήγορα.

Το καλοκαιράκι ήρθε οι διακοπές ξεκίνησαν αλλά το θετικό άφαντο.Δεν αγχώνεστε χαλαρά πάτε διακοπές για ξεκούραση και βλέπετε.

Πέρασε το καλοκαίρι και μπήκε το Φθινόπωρο,οι πρώτες βροχές έκαναν την εμφάνιση τους αλλά δεν σου έφεραν κάτι μαζί τους παρα μόνο λίγο άγχος. Πάνω στο πανικό της δουλειάς ξεχνιέσαι λίγο, όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι πέρασε άλλο ένα εξάμηνο, και θυμάσαι τα λόγια του γιατρού "Αν σε έξι μήνες δεν έχετε το θετικό ελάτε να τα πουμέ".Συναργέμος τα λόγια του στο μυαλό σου ,κάτι δεν πάει καλά σκέφτεσαι και ήρθε η ώρα να το αντιμετωπίσεις

Επισκέπτεστε το γιατρό χαμένοι και οι δυο στις σκέψεις ,τι θα ακούσετε πάλι ,που βρίσκεστε, γιατί τα περνάτε όλα αυτά? Αναπάντητα ερωτήματα που θα αργήσουν ακόμα να απαντηθούν.

Μετά απο μιάμιση ώρα συζήτησης και πολλών ερωτήσεων η διάγνωση έπεσε σαν βόμβα στο δωμάτιο: Mετά απο ενάμιση χρόνων προσπαθειών, ασχέτως αν είχατε μια εγκυμοσύνη στο ενεργητικό σας θα πρέπει να σας χαρακτηρίσω ώς υπογόνιμο ζευγάρι.Προτείνω ως πρώτο βήμα να προχωρήσετε με την επέμβαση της κιρσοκήλης στο δέξι όρχι έτσι ώστε να καλυτερέψουμε την κινητικότητα του σπέρματος και μετά βλέπουμε.

Βλέπουμε ???τι βλέπουμε ?ηρθε η ώρα που θέλεις να τα μάθεις όλα ,χρειάζεσαι πιο ξεκάθαρες απαντήσεις.Να ξέρεις τι συμβαίνει και ποια τα βήματα αντιμετώπισης.

Βλέπουμε σημαίνει ότι αν δεν επιτύχετε την επιθυμητή εγκυμοσύνη και μετά την επέμβαση η λύση είναι αρχικά σπερματεγχύσh και αν πάλι δεν τα καταφέρετε προχωράτε με εξωσωματική.

Ε Ξ Ω Σ Ω Μ Α Τ Ι Κ Η !!!! Μια λέξη με 11 γράμματα μπορεί να αλλάξει όλη σου τη ζωή. Δεν είσαι σίγουρη αν έχεις καταλάβει καλά ,κοιτάς τον καλό σου ο οποίος έχει ασπρίσει και δεν έχεις λόγια ,ούτε άλλες ερωτήσεις,πήρες τις απαντήσεις σου και ήρθε η ώρα να τις επεξεργαστείς.΄

Φεύγετε παγωμένοι ,δεν έχετε τι να πείτε ,χρειάζεστε χρόνο να συνειδητοποιήσετε αυτά που ακούσατε.Κατεβαίνετε την Σκουφά και στρίβετε στην Βουκουρεστίου ,κατηφορίζετε προς το Σύνταγμα και αντικρίζετε τα χιλιάδες λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δένδρου. Τον κοιτάς σου χαμογελάει και σε αγκαλιάζει, νοιώθεις επιτέλους καλά ,είσαι σίγουρη πια ότι και να συμβαίνει θα το αντιμετωπίσετε μαζί ,δεν είσαι μόνη σε αυτή τη διαδρόμή.

to be continued

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Απόξυση

Φεβρουάριος 2007 ,πρωί και με αρκετό κρύο έπρεπε να το ζήσεις και αυτό.Να επισκεφθείς για άλλη μια φορά το μαιευτήριο για κάποιο άλλο λόγο και όχι για να γεννήσεις.Ποια φορά είναι που σου συμβαίνει αυτό? 4η? μάλλον ναι μετά απο 3 γυναικολογικά χειρουργεία που έγιναν χωρίς να υπαρχει λόγος ναι είναι η τέταρτη.Ο λόγος αυτή τη φορά η απόξυση αφού η εγκυμοσύνη δεν προχώρησε.

Απόξυση δηλάδη έκτρωση αφού από οτι διαπίστωσα η διαδικασία είναι η ίδια και στις 2 περιπτώσεις.Ολοι περιμένουν στα δωματιάκια τους την σειρά τους ,για μια διαδικασία ρουτίνας όπως σου λένε,σου δίνουν και φόρας μια πράσινη φανέλα ,πλαστικό σκουφάκι και παπουτσάκια.Περιμένεις.

Προβολείς ανάβουν ,ξαπλώνεις στο κρύο κρεββάτι και μετράς αντίστροφά σε λίγο όλα έχουν τελείωσει.Είσαι άδεια κυριολεκτικά και πρακτικά κενη απο συναισθήματα και παγωμένη.

Ντύνεσαι και βγαίνεις στο φως όλα έχουν τελειώσει,γιατί ποτε άρχισαν? Το ένιωθες αλλά δεν το πίστευες ,περίμενες το θαύμα αλλα δεν ήρθε.

Γιατί τα θαύματα μπορεί να έρχονται αλλά όχι την ημερα που εσύ τα περιμένεις.

Θέλω να γίνω μάμα!(είπε η κοπέλα)

Τι ωραία!Μετά απο 5 χρόνια σχέσης και 1 χρόνο γάμου να αποφασίζεις να ολοκληρώσεις την οικογένεια σου με τον ερχομό ενός μωρού ,τα κανονίζεις όλα στο μυαλό σου,πότε θα ξεκινήσεις προσπάθειες πότε θα μείνεις έγκυος,πότε θα γεννήσεις, πότε θα χάσεις τα κιλά και πότε θα βάλεις εμπρός για το δεύτερο!!!!

Καί αυτό είναι το σημείο που ο άνθρωπος κάνει σχέδια και ο θεός γελάει !

Στην αρχή είναι ολα χαλαρά ,ξεκινάς ελεύθερα επαφές και λές από μέσα σου "όταν είναι να έρθει ας έρθει".Περνάει ο πρώτος μήνας χαλαρά ,πάει και ο δεύτερος ,έφυγε και ο τρίτος.....Λες απο μέσα σου δεν μετράω καλύτερα τις μέρες έτσι μωρέ για να μην περνάει άδικά ο καιρός.Ετσι ξεκινάει και το 2ο τρίμηνο προσπαθείων με ημερολόγιο και υπολογισμό περίπου της ωορηξίας,όλα ακόμα κυλούν ομαλά οι προσπάθεις συνεχίζουν χαλαρά...Περνάει ένα εξάμηνο,τυχαίο γεγονός σκέφτεσαι και αποφασίζεις να χρησιμοποιήσεις τα τεστ ωορηξιας ,δεν βαριέσε βρε αδερφε χαλάλι τα 50€ το μήνα είνα για καλό σκοπό.

Περνάει ο καιρός και έχεις χαλάσει ήδη 150€ και αποτέλεσμα μηδέν.Το διαβολάκι που λέγεται άγχος έχει ήδη εγκατασταθεί μέσα σου ,περιμένεις με αγωνία την ημερομηνία περιόδου και εκεί που είχες κύκλο 28 ημερών σε όλη σου τη ζωή ξαφνικά αλλάζει και γίνεται 30,31,32,33.....Αγοράζεις τεστ βγαίνουν αρνητικά λες ότι δεν θα το ξανακάνεις αλλά και στη επομενη 1η μέρα καθυστερησης κάνεις το ίδιο και με το που βγαίνει το τεστ αρνητικό έρχεται η ακατανόμαστη...

Πέρασε ήδη ένας χρόνος αρκετά ψυχοφθόρος προς το τέλος και αποφασίζεις να επισκεφθείς το γυναικολόγο σου.Οι πρώτες εξετάσεις αφορούν εσένα ορμονολογικές και σαλπιγγογραφία. Οι πρώτες εύκολες μόνο λίγο αιματάκι η δεύτερη πονάει λίγο αλλά σκέφτεσαί ότι είναι για καλό.Αποτέλεσματα:Αριστες οι ορμόνες διαβατές οι σάλπιγγες.

Νάτο και το χαμόγελο αισιοδοξίας ,όλα καλά λοιπόν,γιατί γιατρέ δεν μένω έγκυος όμως???Μάλλον τυχαίο γεγονός ,συνεχίζετε κανονικά τις προσπάθεις και ας κάνει και ο καλός σου ένα σπερματοδιάγραμμα (γι αυτό χρειάζομαι όλοκληρο post) και τα ξαναλέμε.

Μετά απο άλλο ένα μήνα προσπαθειών και ένα σπερματοδιάγραμμα με αποτέλεσμα "χαμηλή κινητικότητα την πρώτη ώρα"!! Whats this now??? Πρέπει να επισκεφθείτε ουρολόγο η απάντηση.Διάγνωση :Κιροσοκήλη στο δεξί όρχι που καλό θα ήταν να αφαιρεθεί.Ενώ κάπου εκεί ξεκιναει η αναζήτηση ουρολόγου για μια δεύτερη γνώμη ,η ψυχολογία του καλού σου είναι στο μηδέν και ο ανδρισμός του χτυπάει πολικές θερμοκρασίες έχεις καθυστέρηση.

Παγώνεις ,περνάνει 1,2,3,5 ημέρες και κάνεις χοριακή αυτή τη φορά,νουμερο? 320 τηλεφωνείς στο γιατρό σου λέει μάλλον έχουμε μια εγκυμοσύνη ,επανάληψη χοριακής σε 2 ημέρες.

Μάλλον?Εχουμε? Εγκυμοσύνη?Επανάληψη? σκόρπιες λέξεις στο μυαλό σου δεν χαίρεσαι ,δεν λυπάσαι δεν καταλαβαίνεις. Το ένστικτο σου κάτι σου λέει ,το διώχνεις βγάζεις τον ευατό σου τρελλό προσπαθείς να ζήσεις τη χαρά φοβάσαι δεν ξέρεις τι αλλά κάτι νοίωθεις.

Κάνεις 2η χοριακή και παίρνεις το αποτέλεσμα 530 (δεν διπλασιάζεται όπως διάβασες στο internet,το καμπανάκι του ενστίκτου χτυπάει ξανά,δεν το ακούς) μιλάς στο γιατρό και σου ζητάσει επανάληψη.Παγώνεις.

Στην 3η χοριακή είσαι σίγουρη ,740, πας να δεις σάκο το βλέπεις και είναι άδειος ,περιμένεις λίγες μέρες,έχεις αρχίσει να καταλαβαίνεις,ξαναπάς έχει κάποια εμβρυικά στοιχεία μέσα.Ο καιρός περνάει καρδιά δεν ακους ξαναπάς και δεν εχει τίποτα ο σάκος μεσα,κατα βάθος το ήξερες αλλά δεν ήθελες να το πιστέψεις.Διάγνωση παλίνδρομη,πάς για απόξυση........

Το be continued....